Το χρονικό ενός προαναγγελθεντος θανάτου

 

Το χρονικό ενός Προαναγγελθεντος θανάτου

(Βίκυ Χατζηπαναγιώτου 

Αθήνα 21 Απριλίου 2025

Με όλο το σεβασμό,στη μνήμη όσων χάθηκαν στα Τεμπη)

Οι βόμβες ναπάλμ δημιουργήθηκαν το 1942 σε ένα εργαστήριο του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ από τον χημικό Λούις Φίσερ. Το εμπρηστικό όπλο αποτελείται από έναν παράγοντα αύξησης ιξώδους και πετρέλαιο Πήρε το όνομα της από τον συνδυασμό των δύο συστατικών του  ναφθενικού και παλμιτικού οξέος.

Οι βόμβες Ναπάλμ έχουν σύνθεση όμοια με αυτή των τζελ, η οποία τους επιτρέπει να κολλούν πάνω στους στόχους. Χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με βενζίνη ή κηροζίνη και περιβάλλονται από ένα λεπτό περίβλημα αλουμινίου.

Η χρήση των ναπάλμ προκαλεί απίστευτα υψηλά επίπεδα θερμότητας που φτάνουν μέχρι και τους 2760 °C. Για το λόγο αυτό ακόμα και η παραμικρή επαφή με τα υλικά που εκρήγνυνται από τη βόμβα μπορούν να προκαλέσουν εγκαύματα δευτέρου βαθμού. Σύμφωνα με γιατρούς της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Physicians for Social Responsibility”, τα εγκαύματα αυτά είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτούν. Εκτός από τα εγκαύματα η χρήση των ναπάλμ μπορεί να προκαλέσει θάνατο και από ασφυξία.

Αθήνα ,  κάπου στο Κουκάκι σε airbnb, ακριβώς γύρω στις 3 το μεσημέρι...

Ο Τομ  Σωγερ ήταν παθολογικά άρρωστα κι εμμονικα ερωτευμένος με την Αντριάννα. 

Ήταν μέρος του κόσμου του,  προέκταση πλέον 

του πουλιού και του μυαλού του, δίχως δική της υπόσταση, ήταν απλώς δική του. Η Αντριάννα χαιρέτησε ψυχρά και αμετάκλητα τον  chief engineer μηχανικό αεροσκαφών του πανεπιστημίου του Harvard που γνώρισε μια νύχτα καλοκαιριού σε ένα καπηλειό στου Μακρυγιάννη. Του είπε απλώς αντίο, χωρίς επιστροφή και μπήκε στο μικρό σαραβαλενιο ντεσεβο της για να επιστρέψει στη Σχολή και στην πατρίδα της τη Θεσσαλονίκη. Ο Τομ Σωγερ μετά το τελευταίο μεταξύ τους φασωμα, κατάπιε σχεδόν αμάσητο το τελευταίο αντίο,  αφού πρώτα τοποθέτησε στον κρυφό πάτο της βαλίτσας της έναν μίνι  αυτοσχέδιο μηχανισμό τύπου ναπάλμ ,που θα έκανε αστερόσκονη την πρώην καλή του ακριβώς 8 ώρες μετά τον αποχαιρετισμό τους .Ήταν δική της επιλογή στο κάτω κάτω...

Όπως ήταν αναμενόμενο, το σαραβαλιασμένο ντεσεβο, δεν θα έφτανε ούτε ως την είσοδο της Εθνικής οδού κι έτσι η Αντριάννα το εγκατέλειψε στη μέση του δρόμου ,έξω από το σταθμό Λαρίσης με αναμμένα τα αλαρμ κι ένα σημείωμα... 

"Χαρίζεται στον πρώτο που το έχει ανάγκη...' Σκαρφάλωσε λαθραία στην πρώτη επιβατική αμαξοστοιχία με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Έκατσε στο δεύτερο βαγόνι που φιλοξενούσε το μπαρ και παρήγγειλε ουίσκι ,η ώρα ήταν ήδη 7 το απόγευμα...

Όταν έφτασαν στο Παρακλάδι ,δύο ώρες αργότερα, είχε ήδη κατεβάσει ποσότητα ίση με μισό μπουκάλι ουίσκι κι ήρθε η ώρα να πάρει τα βαρβιτουρικά της . Είπε στον υπάλληλο του κυλικείου να την ξυπνήσει λίγο πριν φτάσουν στη Θεσσαλονίκη, έβαλε το κινητό στο αθόρυβο κι απλά αποκοιμήθηκε.

Ο συρμός Αθήνα Θεσσαλονίκη, εκείνο το απόγευμα είχε απίστευτη φασαρία και πολυκοσμία. Ήταν τριήμερο της Αποκριάς κι όλοι μπερδεμένοι ακόμα από το εύθυμο κλίμα των ημερών γύρναγαν στον τόπο προορισμού τους , κυρίως Σχολές και στρατόπεδα, γελώντας, μιλώντας ,φλερτάροντας , το τρένο εκείνο θύμιζε ένα ανέμελο  καρναβάλι. Μια γάτα τυφλή, κατάφερε και ξέφυγε από το κουβούκλιο μεταφοράς της και κούρνιασε στην αγκαλιά της Αντριάννας η οποία ήδη ροχάλιζε.

Στο ίδιο κλίμα ανέμελου καρναβαλιού οι εφημερεύοντες σταθμάρχες των σταθμών των διερχομένων αμαξοστοιχιών εκείνης της ημέρας, επιδίδονταν σε διαδικτυακό αγώνα κολτσινας με τηλεδιάσκεψη που συνόδευαν με απογευματινό τσίπουρο και στραγάλια για να περάσει η βάρδια. Που και που συνομιλούσαν μεταξύ τους για την πορεία των συρμών ,την εύρυθμη λειτουργία των κλειδιών κι όλα φαίνονταν ότι έβαιναν εξαιρετικά καλά. Προβάδισμα στο τουρνουά είχε αρχικά η σταθμάρχης των Νέων Μόλων που ήταν νέα στο επάγγελμα, ωστόσο κάποια πουστια παίχτηκε από τον Σταθμάρχη της Μεγάλης Πόλης του Κεντρικού Σταθμού σε συνεννόηση με τον Σταθμάρχη του Παρακλαδιου και η γυναίκα παραγκωνίσθηκε τελικά στην τρίτη θέση στο πρώτο σετ. Ο χαμένος θα κερνούσε το πιωμα και τα στραγάλια. Ωστόσο, τίποτα δεν είχε κριθεί ακόμα, η νύχτα προμηνύοταν μεγάλη...

Αθήνα, Νέος Κόσμος γύρω στις 8 το βράδυ...σε ένα βενζινάδικο

Ο Μήτσος ο Ντουνιάς σταμάτησε προς στιγμή το μπαρμπούτι που έπαιζε με τον υπάλληλο του βενζινάδικου , έκανε ένα γρήγορο τηλεφώνημα στα συνεταιρακια της Βόρειας Ελλάδας να τσεκάρει την ώρα παραλαβής του φορτίου. Είχαν μόλις φορτώσει του είπαν , 5 τόνοι καλού μείγματος με πτητικούς φθηνούς υδρογονάνθρακες εξαιρετικής ποιότητας θα ήταν στην πόρτα του αφού διέσχιζαν ολόκληρη τη σιδηροδρομική γραμμή της Κεντρικής Ελλάδας, κάπου γύρω στα χαράματα, θα ελάμβανε σχετικό sms στο πακιστανικό κινητό ,όπως πάντα, και θα άφηνε το πακέτο με τα χρήματα στο γνωστό κάδο αφού βέβαια πέρναγε η σκουπιδιάρα.

Ο Μήτσος έβαλε βότκα πορτοκάλι και συνέχισε το μπαρμπούτι. Η νύχτα είχε συνέχεια ακόμα, ωστόσο για άλλη μια φορά ,όλα έβαιναν λαμπρά. 

Η θεία Ευανθία είχε φτάσει το απόγευμα στο Σταθμό Λαρίσης  με τον ίδιο συρμό .Μας έλεγε για μια παρέα εφτά χαρούμενων παιδιών που όταν εκείνη αποβιβάστηκε,  ανέβηκαν χωρίς εισιτήριο τελευταία στιγμή στο τρένο. Φορούσαν πολύχρωμα ρούχα, είχαν ωστόσο όλα το ίδιο χαρακτηριστικό μαντήλι στο λαιμό τους, κίτρινο με ένα πράσινο παπαγάλο που τον έλεγαν  Tycoon. Ήταν μέλη μιας θεατρικής  ομάδας, θα έπαιζαν την επαύριον σε μια σκηνή στη συμπρωτεύουσα. Έτσι της είπαν.

Ο Τομ Σωγερ κοίταζε ανυπόμονα το ακριβό του ρόλεξ. Η ώρα κόντευε 11 το βράδυ. Σίγουρα θα ήτανε σπίτι της και θα ροχάλιζε αμέριμνη, η ώρα έφτανε , η μονοκατοικία στις παρυφές της Πόλης θα γινότανε στάχτη κι η πρώην καλή του θα πέρναγε σύντομα στην Αθανασία. Κανείς μα κανείς δεν θα ήταν στο μικρό σπίτι εκείνη την ώρα . Άνοιξε στο κινητό του  την εφαρμογή εντοπισμού ανηλίκων που είχε εγκαταστήσει στον εκρηκτικό μηχανισμό που έδειχνε  σε πραγματικό χρόνο τη θέση και την κίνηση τόσο του ίδιου όσο και οποιουδήποτε οχήματος στο περιβάλλον. Μια εφαρμογή σαν αυτές που εγκαθίστανται για την ασφάλεια των μεταφορών σε σιδηροδρόμους, αεροπλάνα ,ΚΤΕΛ, καράβια κλπ.. Σε λιγότερο από ένα τέταρτο δεν θα έδειχνε απολύτως τίποτα αφού όλα θα είχαν γίνει ένα  απόλυτο τίποτα. Κι όμως αντί για ένα τίποτα, μια πλήρη ακινησία, το βέλος της εφαρμογής έδειχνε κίνηση τόσο του μηχανισμού που συνόδευε στο θάνατο την Αντριάνα όσο ακριβώς και από την αντίθετη πλευρά. Κάπου στο Θεσσαλικό κάμπο...

Ο Τομ Σωγερ για ένα τέταρτο ακριβώς προσπαθούσε να επικοινωνήσει με την Αντριάνα που ροχάλιζε ναρκωμένη από το ουίσκι και τα χάπια. Απεγνωσμένα προσπάθησε να την ενημερώσει να ρίξει από το πρώτο παράθυρο που θα έβρισκε ανοιχτό το σακίδιο με τη μικρή ναπάλμ...μα τι στον πουτσο γύρευε σε ένα τρένο που ταξίδευε Αθήνα Θεσσαλονίκη και σε ακριβώς 15 λεπτά επρόκειτο κιόλας να συγκρουσθεί με ένα άλλο που πλησίαζε από την αντίθετη πορεία. Θα γινόταν μπάχαλο, σίγουρα θα γινόταν σύγκρουση ,ίσως και έκρηξη, κανείς δεν θα μπορούσε να εξηγήσει από που προκλήθηκε η ενδεχόμενη πυρόσφαιρα που σίγουρα θα προκαλούσαν τα υλικά της μικρής ναπάλμ...θα έμπλεκαν  αναίτια οι έρευνες ,θα ερευνούσαν ευθύνες  στα έλαια σιλικόνης  των μετασχηματιστών των μηχανών, στα φρεον των κλιματιστικών ,στα εύφλεκτα υλικά των καθισμάτων σε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς...Και στην τελική γιατί να βιαστεί τόσο να την στείλει στον Παράδεισο ,αφού της έμελλε να σκοτωθεί από μόνη της. Πάντα υπάρχει θεία δίκη ...

 Μέχρι τις 12 το βράδυ καμία μα καμία πληροφορία δεν είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Η θεία Ευανθία απλά έκανε το σταυρό της όταν η πρώτη είδηση ανέφερε πως δύο τρένα συγκρούσθηκαν στη γραμμή Αθήνας Θεσσαλονίκης στο ύψος  Αρχάγγελος και πιθανότατα υπάρχει ένας σοβαρά τραυματισμένος. " Ο Θεός φύλαξε και δεν έγινε στην κάθοδο" αυτό μόνο αναφώνησε κι η μικρή Γελένα απόρησε

 " Βρε μαμά τα τρένα δεν μου πες ότι πάνε μόνο ίσα...δεν συγκρούονται '"

Οι σταθμάρχες εφημερίας αναγκάσθηκαν ν αφήσουν για λίγο την κολτσινα σε νευραλγικό σημείο του τουρνουά καθώς πληροφορήθηκαν ,αλλά δεν ήταν και πολύ σίγουροι , ότι είχαν μετωπική τρένων σε κάποιο σημείο της γραμμής ελέγχου τους την ώρα της υπηρεσίας τους, ωστόσο οι πληροφορίες ήταν αχανείς , αόριστες ,κάπου μπέρδεψαν τα κλειδιά ,την άνοδο με την κάθοδο ,κάπου φαίνεται μπήκε στη γραμμή κάποιο τρένο φάντασμα, κάπου μπουρδουκλώθηκαν και δεν είχαν εικόνα τι γίνεται στο δίκτυο ώσπου κάποια στιγμή κάποιος απ' όλους διαπίστωσε

" Αμάν...όχι ρε πουστη μου ,έχουμε τράκα" .

 Την ίδια ώρα  η σταθμάρχης των Νέων Μόλων που εργαζόταν με μπλοκάκι ανησύχησε για το μέλλον της καριέρας της στα τρένα.

 Στο γραφείο του Κυβερνητικού εκπροσώπου από την άλλη, την ίδια ώρα, φαινόντουσαν κάπως πιο ενημερωμένοι και συγκροτημένοι καθώς μάλλον θα είχε σημάνει το 112 κι είχαν πιο σαφή εικόνα από την αναστάτωση που είχε δημιουργηθεί μέσα στη νύχτα. Όλο το βράδυ, κι ενώ ο αρμόδιος υπουργός μεταφορών κοιμόταν κι ονειρευόταν, ο Υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας παρά τον Πρωθυπουργό ,με συνοπτικές διαδικασίες τσίριζε " Ρε μαλακες έγινε τράκα" ,ενέκρινε κονδύλια για την άμεση τακτοποίηση του χώρου του ατυχήματος και αποδείκνυε πόσο γρήγορος και αποφασιστικός μπορεί να είναι ένας  καλοκουρδισμένος κρατικός μηχανισμός όταν θέλει να κινηθεί.

 Άνθρωποι με φανάρια έφτασαν στο χώρο του ατυχήματος ,ακόμα και πριν την Αστυνομία η την Πυροσβεστική. Ένα αγόρι  με πολύχρωμα ρούχα κι ένα  κίτρινο  μαντήλι με έναν πράσινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon είπε σε έναν από τους ανθρώπους με τα μαύρα ρούχα και τα φανάρια  ότι μια κοπέλα που κοιμόταν στο κυλικείο με μια  τυφλή γάτα στην αγκαλιά εκτινάχθηκε ξαφνικά μπροστά του κι έγινε φωτοβολίδα. Μετά από λίγο , όπως είπε ,και ενώ το τρένο εξακολουθούσε να προχωρά, ακολούθησε ένας εκκωφαντικός ήχος που έμοιαζε με σύγκρουση. Το ίδιο αγόρι έψαχνε τους φίλους του με τα ίδια πολύχρωμα ρούχα ,το ίδιο κίτρινο μαντήλι , είχαν μπει όλοι στο τρένο χωρίς εισιτήριο με προορισμό μια θεατρική παράσταση στη συμπρωτεύουσα .

Ο άντρας με τα μαύρα ρούχα και το φακό πήρε το αγόρι με μια μαύρη λιμουζίνα προκειμένου να το μεταφέρει στο κοντινό νοσοκομείο. Ωστόσο, δεν βρέθηκε ποτέ και πουθενά, κανένα παιδί με πολύχρωμα ρούχα και κίτρινο μαντήλι ούτε στους νεκρούς ούτε στους επιζώντες του τρένου ,παρά μόνο η θεία Ευανθία, που και που , επέμενε να αναφέρει  ότι είδε εφτά παιδιά με πολύχρωμα ρούχα και ένα ίδιο κίτρινο μαντήλι με έναν πράσινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon να επιβιβάζονται, χωρίς εισιτήριο ,με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, στο τρένο από το οποίο κατέβηκε.

 Μέχρι τις 10 το πρωί της επόμενης μέρας δεν υπήρχε επίσημα κανένας νεκρός,  ή ίσως υπήρχε ένας νεκρός που μπορεί να ήταν και σοβαρά τραυματισμένος, δεν είχε αποφασίσει ακόμα. Μετα τις 10 και μέχρι το μεσημέρι οι νεκροί σταδιακά φτάσανε τους 36. Το νοσοκομείο της μεγάλης πόλης καλύφθηκε γύρω γύρω με μαύρα πανιά ,αστυνομικοί περιπολούσαν στους διαδρόμους και ζητούσαν ταυτότητα και λόγο ύπαρξης ακόμα και από τους γιατρούς. Οι διασώστες κουβαλούσαν σε σάκους ανθρώπινα διαμελισμένα απανθρακωμένα μέλη , συναρμολογούσαν, έκοβαν έραβαν, κάποια στιγμή  βαρέθηκαν να μετράνε και να συναρμολογούν, έκριναν  ότι 57 είναι ένας καλός και πιστευτός αριθμός νεκρών για ένα τόσο σοβαρό ατύχημα, πέταξαν ό,τι απέμεινε στα χωράφια κι απέδωσαν την υπόθεση δήθεν  στη Δικαιοσύνη.

Στον δε τόπο του ατυχήματος γινόταν ό,τι καλύτερο για να φαίνεται ό,τι δεν έγινε απολύτως τίποτα. Όλοι ήθελαν να ξεχάσουν και το τρένο ήθελε  να ξαναμπεί στην τροχιά του . 

Ο Τομ Σωγερ αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει την πάπια, δεν συνέφερε τελικά κανέναν να ομολογήσει ότι επί ένα τέταρτο προσπαθούσε να ειδοποιήσει την πρώην αγαπημένη του να πετάξει ή, ακόμα καλύτερα, να πεταχτεί έξω από το τρένο με τη μικρή ναπάλμ. Προέκυψε ότι σε όλη την επικράτεια ήταν ο μόνος που είχε σύστημα εντοπισμού στο κινητό του και κάτι τέτοιο θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο εξευτελισμού τον κρατικό μηχανισμό.

 Ο Μήτσος ο Ντουνιάς που δεν έλαβε το φορτίο με τους πτητικούς υδρογονάνθρακες που κάνουν τη βενζίνη τούρμπο θα έκανε κι αυτός την πάπια, καθώς η οικονομική ζημιά ήταν μικρή και θα έθετε κι αυτός σε κίνδυνο τρομερού εξευτελισμού τον κρατικό μηχανισμό που επιτρέπει στη ρεμούλα τη μεταφορά εύφλεκτων υλικών στο σιδηρόδρομο της Κεντρικής Ελλάδας. 

Ο κυβερνητικός μηχανισμός θα έκανε σαφώς την πάπια, καθώς σε δύο μήνες έρχονταν εκλογές μαζί με τα μπάνια του λαού κι όλα μέχρι τότε θα είχαν ξεχαστεί και τακτοποιηθεί. Τίποτα μα τίποτα δεν θα έμενε σ αυτή τη σκοτεινή κοιλάδα, παρά μόνο η θύμηση ότι τρεις μεθυσμένοι σταθμάρχες παίζανε κολτσινα την ώρα που γύρευε πόσα τρένα αλλάζανε γραμμές και κλειδιά, ανεξέλεγκτα, ένα βράδυ στον κάμπο της Θεσσαλίας.

Εκείνο το βράδυ ο κρατικός μηχανισμός έκοβε μονέδα. Ο υπουργός Οικονομικών  κατόπιν εντολής από τον εκπρόσωπο πολιτικής προστασίας παρά τον Πρωθυπουργό ενέκρινε ασκαρδαμυκτί κονδύλια σε τσάπες και τσαπακια, γερανούς και γερανοφόρα για να στηθεί η επιχείρηση " Κάθαρσις -Εξυγίανση του χώρου του ατυχήματος" . Ο σαλιάρης ο Περιφερειάρχης της μεγάλης πόλης της περιφέρειας του ατυχήματος, έγλειφε τα δάκτυλα του ,τέτοια κονδύλια η Περιφέρεια δεν τα είχε δει ποτέ σε μια νύχτα. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοίραζε λεφτά. Οι πιστώσεις ήταν δυσανάλογα μεγάλες, έφταναν για να βολευτούν όλοι οι εργολάβοι της Περιοχής , καλή ευκαιρία τώρα που πλησίαζαν εκλογές. Του το χρώσταγαν εξάλλου, τον είχαν αφήσει απίστευτα εκτεθειμένο ,βορρά στα θηρία να μοιράζει ψίχουλα μετά τις πρόσφατες  καταστροφές  στον κάμπο της Θεσσαλίας από τις πλημμύρες  με τους κυκλώνες Ντάνιελ και Ιανός . Ανέθεσε τις  συμβάσεις  σε όσους περισσότερους μπορούσε, έστειλε μέχρι και συνεργεία καθαρισμού με στουπιά και μάπες να καθαρίσουν τα αίματα και τα έλαια σιλικόνης που διέρρευσαν από τους μετασχηματιστές των μηχανών, μίσθωσε πεντάστερα  ξενοδοχεία για να μείνουν δήθεν οι συγγενείς των θυμάτων που ξημεροβραδιάζονταν στα νοσοκομεία, καπάρωσε εστιατόρια για να τρώνε τα συνεργεία, ταξί και πούλμαν για μεταφορές. Τα λεφτά της έγκρισης ήταν πολλά, ήταν κρίμα να μη ροκανισθούν από κανένα βιοπαλαιστή μεροκαματιάρη και να μείνουν τα κονδύλια αδιάθετα. Οι μαλάκες , για να μη εγκαταστήσουν στα τρένα ένα απλό σύστημα εντοπισμού find the kids ή σαν αυτά τα trackers που βάζουμε στα ζωντανά , έπρεπε να συμμαζέψουν τώρα τ ασυμμάζευτα. Την  «Διαύγεια  » δεν την ανοίγει κανείς, δεν γαμιέται, ευκαιρία για μίζα και φαγοπότι. Όλα έπρεπε να είναι έτοιμα την επαύριον. Και ήταν , όλα καθαρά και τακτοποιημένα, όταν η ίδια η Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφτηκε το χώρο του ατυχήματος , εμφανώς συντετριμμένη  και πέταγε λουλούδια στα μούτρα των διασωστών που ακόμα συνέλεγαν μέσα από το τρένο  αταυτοποιήτα ανθρώπινα μέλη.

   

 Στα σαράντα όλα ήταν έτοιμα για το μνημόσυνο. Ο χώρος του ατυχήματος είχε αποκατασταθεί πλήρως, η ανοιξιάτικη φύση είχε συμβάλει κι αυτή να απαλύνουν οι μνήμες δίπλα στις γραμμές του τρένου που είχε μπει πλέον κανονικά σε λειτουργία σα να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν έχει σημασία που δεν το έπαιρνε κανένας πια, φοβόντουσαν, ήταν μια καλή πρόφαση για περαιτέρω ρεμούλα ώστε να μην εγκατασταθεί ποτέ το σύστημα τηλεδιοικησης στις σιδηροδρομικές μεταφορές. 

Ο μοναδικός  επιζών μάρτυρας της τραγωδίας που θα μπορούσε να προσφέρει κάτι στην ανάκριση, καθώς ήταν στο βαγόνι που κάηκε ολοσχερώς,  ήταν παντελώς φυτό με το μισό κρανίο του φυλαγμένο στην κατάψυξη κάποιου νοσοκομείου.  Οι υπόλοιποι ήταν απλώς αταυτοποίητα ανθρώπινα  μέλη, απανθρακωμένες η διαμελισμένες σοροί ή άτυπα αγνοούμενοι. Κανείς από όλους αυτούς δεν μπορούσε, ούτε θα μπορούσε , να μιλήσει ή να προσφέρει κάτι στην έρευνα.

Ούτε ο Τομ Σωγερ, ούτε ο Μήτσος ο Ντουνιάς θα μίλαγαν ποτέ  , είχαν αποφασίσει , ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να κάνουν την πάπια.

Στις εκλογές του θέρους που επακολούθησαν, το εκλογικό σώμα, με πανηγυρικό τρόπο επικρότησε και έδειξε έμπρακτα την εμπιστοσύνη του στον Κρατικό Μηχανισμό που με αποφασιστικό τρόπο ανέλαβε τις ευθύνες του, έδρασε με τρόπο αστραπιαίο, στάθηκε δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων και υποσχέθηκε , για ακόμα μια φορά, στη χώρα της μνήμης και της λήθης, ότι δεν βαριέσαι...όλα θα γίνουν όπως πρέπει .... Κάποτε...

Μετά κάποιοι από όλους άφησαν την παραλία και πήγαν να ψηφίσουν δύο φορές εκείνο το καλοκαίρι για  να  επιβραβεύσουν την Κυβέρνηση με την εμπιστοσύνη του ποσοστού 41% που σαν μεγάλος αδερφός στέκεται στον ώμο των πολιτών. Οι υπόλοιποι που έμειναν στην ξαπλώστρα στην παραλία, κι εκείνοι την επιβράβευσαν, με την  απόχη, την τεμπελιά και την αδιαφορία τους. 

Tout va bien...

   Κι όμως αυτά τα παιδιά δεν ήταν ορφανά, ούτε απόκληροι. Είχαν οικογένειες που κανείς δεν φρόντισε να στείλει προς εξολόθρευση στο Άουσβιτς. Άφησαν πίσω δικούς τους ανθρώπους που κάποια στιγμή άρχισαν να αναρωτιούνται και το χειρότερο, άρχισαν να γνωρίζονται μεταξύ τους...Κι αυτό μάλλον δεν το είχαν μετρήσει σωστά...

 Ο Ιορδάνης Αδαμάκης ήταν 22χρονος ποδοσφαιριστής και είχε καταγωγή από τη Νέα Πέραμο Καβάλας. Είχε δοκιμαστεί σε ένα καμπ ποδοσφαιριστών στην Ιταλία, λίγο πριν υπογράψει στον ΑΟΚ το καλοκαίρι του 2018. Με τον ΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής το 2019. Τη σεζόν 2019-2020 αγωνίστηκε ως δανεικός στον Νέστο Χρυσούπολης. Επέστρεψε στον ΑΟΚ πριν μετακομίσει στη Ρόδο το 2022. Στην τελευταία μεταγραφική περίοδο έφτασε κοντά στην επιστροφή του στους «Αργοναύτες» της Καβάλας, όμως τελικά υπέγραψε στον Θεσπρωτό, της Super League 2, και τον Γενάρη μεταγράφηκε στον ΑΟ Υπάτου.

Η Αναστασία Αδαμίδη ήταν 24 χρονών και είχε καταγωγή από την Πάφο της Κύπρου. Η Αναστασία είχε αποφοιτήσει από την Οδοντιατρική Σχολή του ΑΠΘ και ήταν μεταπτυχιακή φοιτήτρια Προσθετικής Οδοντιατρικής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Αναστασία είχε πάει να δει τον σύντροφό της στην Αθήνα και επέστρεφε στη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει τις σπουδές της.

Ο Δημήτρης Ασλανίδης ήταν 26 ετών και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Είχε ταξιδέψει μαζί με τον φίλο του τον Σωτήρη Καραγεωργίου στην Αθήνα για να δουν τις συντρόφους τους. Ο Δημήτρης δούλευε στην εστίαση σε ξενοδοχείο στην Ισπανία και εκεί είχε γνωρίσει τη σύντροφό του, ενώ αναμένονταν να φύγει και πάλι τον Απρίλιο για τη χώρα της Ιβηρικής. Ο Δημήτρης ήταν φίλαθλος του Άρη.

Ο Βάιος Βλάχος ήταν 34 χρονών και καταγόταν από την Καρδίτσα. Ο Βάιος ήταν γεωτεχνικός μηχανικός και απόφοιτος  του ΑΠΘ. Εργαζόταν σε μελέτες αποκατάστασης και έργων, ώστε να βελτιωθεί η ασφάλεια διαφόρων υποδομών και μάλιστα είχε κάνει μέρος της πρακτικής του στις σήραγγες των Τεμπών. Ο Βάιος ταξίδευε με τη σύντροφό του, η οποία νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, και τη σκυλίτσα τους, την Τάβι, η οποία επέζησε από το δυστύχημα.

Ο Σπύρος Βούλγαρης ήταν 35 χρονών και είχε καταγωγή από το Λιανοκλάδι, αλλά διέμενε στην Αθήνα. Ήταν ο ένας εκ των δύο μηχανοδηγών της εμπορικής αμαξοστοιχίας που κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη. Ο Σπύρος φέρεται να είχε δώσει κατατακτήριες εξετάσεις και να είχε περάσει στο τμήμα Πληροφορικής στη Λαμία.

Ο Ιωάννης Βουτσινάς ήταν 48 ετών και ζούσε μόνιμα στην Κατερίνη. Ο Γιάννης είχε κατέβει στην Αθήνα για να δει συγγενικά του πρόσωπα και επέστρεφε το μοιραίο βράδυ στην Κατερίνη. Αφήνει πίσω του δύο παιδιά.

Η Έλενα Δουρμίκα ήταν 35 ετών και ζούσε στη Βέροια. Υπηρετούσε ως ΕΠΟΠ στον 1ο Λόχο Διαβιβάσεων και ήταν μητέρα δύο μικρών παιδιών. Η Έλενα είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για υπηρεσιακούς λόγους και, καθώς έχασε το μεσημεριανό τρένο, πήρε το βραδινό για να επιστρέψει στην οικογένειά της.

Η Μαρία Εγούτ ήταν 55 ετών, είχε καταγωγή από το Νευροκόπι Δράμας, αλλά ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος στο νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ» και ήταν γενική γραμματέας του Συλλόγου Ποντίων ΑΧΕΠΑ «Πεδάνιος Διοσκουρίδης». Αφήνει πίσω της τον γιο της, ηθοποιό και σκηνοθέτη, Θοδωρή Ελευθεριάδη, τον οποίο είχε πάει να επισκεφθεί στην Αθήνα το τριήμερο της Αποκριάς.

Η Δήμητρα-Ευαγγελία Καπετάνιου ήταν 24 ετών και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν απόφοιτος του τμήματος Νηπιαγωγών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η Δήμητρα επέστρεφε σπίτι της αφού είχε παρακολουθήσει τα μαθήματα του μεταπτυχιακού της.

Ο Σωτήρης Καραγεωργίου ήταν 28 ετών, είχε καταγωγή από τη Μελίκη Ημαθίας, αλλά ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ο Σωτήρης είχε σπουδάσει στο Πειραματικό Δημόσιο ΙΕΚ Θέρμης και ταξίδεψε με τον φίλο του, τον Δημήτρη, στην Αθήνα για το τριήμερο της αποκριάς. Ήταν φίλαθλος του ΠΑΟΚ και ανιψιός του δημοσιογράφου Χρήστου Ζαμπούνη.

Ο Νικήτας Καραθεοδώρου ήταν 23 ετών και είχε καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν πυροσβέστης στο 2ο ΠΣ Αθηνών και σπουδαστής ψυχολογίας. Ο Νικήτας ταξίδευε μαζί με τη σύντροφό του, την Κέλλυ, και πήγαιναν στη Θεσσαλονίκη για να δουν δικούς τους ανθρώπους.

Η Βάια Μπλέκα-Καρακώστα ήταν 42 ετών και ζούσε στη Λάρισα. Εργαζόταν στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Λάρισας και είχε δύο παιδιά. Η Βάια επέβαινε στην επιβατική αμαξοστοιχία με προορισμό τη Θεσσαλονίκη με σκοπό να μεταβεί στο αεροδρόμιο της πόλης και να ταξιδέψει στις ΗΠΑ, όπου εργάζεται ο στρατιωτικός σύζυγός της.

Ο Ιωάννης Καρασάββας ήταν 27 ετών, καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, όπου και διέμενε. Ο Γιάννης ήταν φοιτητής επί πτυχίω στο ΠΑΜΑΚ, αλλά τα τελευταία χρόνια είχε ερωτευθεί την ψυχολογία και είχε ξεκινήσει μαθήματα σαν σύμβουλος ψυχικής υγείας στην Αθήνα. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε επισκεφθεί την πρωτεύουσα. Επέστρεφε στο σπίτι του.

Ο Ιωάννης Καριώτης ήταν 63 ετών με καταγωγή από το χωριό Συκάμινο του δήμου Ωρωπού. Ήταν εργαζόμενος της Hellenic Train και συγκεκριμένα ελεγκτής εισιτηρίων. Σε λίγο καιρό θα έβγαινε στη σύνταξη. Ήταν πατέρας δύο παιδιών.

Η Αθηνά Κατσάρα ήταν 34 ετών και ζούσε στην Κατερίνη. Ήταν μητέρα ενός δίχρονου αγοριού. Η Αθηνά ταξίδευε με τον σύντροφό της, Νίκο, ο οποίος τραυματίστηκε στη σύγκρουση.

Η Χρυσούλα Κουκαριώτη ήταν 55 ετών, καταγόταν από την Αδριανή Δράμας και ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Είχε μία κόρη  - ήταν μονογονεϊκή οικογένεια. Είχε ταξιδέψει στην Αθήνα μαζί με την αδελφή της για την κηδεία μίας ξαδέλφης της και επέστρεφε με τη μοιραία αμαξοστοιχία. Καθόταν στο πρώτο βαγόνι, δίπλα στην αδελφή της.

Η Ευαγγελία Ντος Σάντος Σίλβα - Κουκαριώτη ήταν 63 ετών, καταγόταν από την Αδριανή Δράμας, αλλά ζούσε στη Γερμανία. Ήταν εργαζόμενη σε εργοστάσιο, μητέρα δύο παιδιών και είχε ένα εγγόνι. Είχε ταξιδέψει στην Αθήνα μαζί με την αδελφή της για την κηδεία μίας ξαδέλφης της και επέστρεφε με τη μοιραία αμαξοστοιχία. Καθόταν στο πρώτο βαγόνι, δίπλα στην αδελφή της.

Ο Ιονέλ Κουλέλα (Ionel Culea) ήταν 34 χρονών και είχε καταγωγή από τη Βραΐλα, πόλη της Ρουμανίας. Ο Ιονέλ ζούσε στην Κατερίνη και εργαζόταν στον κατασκευαστικό κλάδο. Είχε πάει στην Αθήνα για να βγάλει δίπλωμα και να δει ένα αυτοκίνητο. Δεν κατάφερε να βρει εισιτήριο με το προηγούμενο τρένο και έτσι πήρε το βραδινό.

Ο Αναστάσιος Κουτσόπουλος ήταν 21 χρονών με καταγωγή από την Καρδίτσα. Σπούδαζε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο τμήμα Γεωπονίας. Το τελευταίο μήνυμα προς τη μητέρα του φέρεται να ήταν «Μαμά θα αργήσω, κοιμήσου…», λόγω της καθυστέρησης της αμαξοστοιχίας που είχε σημειωθεί λίγη ώρα πριν το μοιραίο.

Ο Γιώργος Κουτσούμπας ήταν 59 ετών και καταγόταν από την Αμαλιάδα, αλλά ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ο οδηγός της επιβατικής αμαξοστοιχίας και αφήνει πίσω τους τρεις κόρες.

Ο Γεώργιος Κυριακίδης ήταν 67 ετών, γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός, από το Κορδελιό. Ήταν πατέρας δύο παιδιών και είχε επτά εγγόνια. Τη δεκαετία του '80 είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ, αλλά επέστρεψε στην πόλη του τη δεκαετία του '90. Είχε κατεβεί στην Αθήνα για κάποιες δουλειές και για να συναντήσει συγγενικά του πρόσωπα.

Ο Βασίλειος-Κυριάκος Κώττας ήταν 51 ετών από τη Θεσσαλονίκη. Διατηρούσε μαζί με τον αδελφό του οικογενειακή επιχείρηση και για αυτόν τον λόγο συχνά μετέβαινε στην Αθήνα, καθώς και για να δει τη σύντροφό του. Είχε έναν ανιψιό και την ώρα της σύγκρουσης βρισκόταν στο κυλικείο.

Η Κλαούντια - Αλεξάνδρα Λάτα ήταν 20 ετών και είχε καταγωγή από τη Λάρισα. Ήταν φοιτήτρια του Ιατρικού Τμήματος της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων στη Θεσσαλονίκη. Η Κλαούντια ταξίδευε με τον σύντροφό της. Ήταν μαζί στο κυλικείο και λίγα δευτερόλεπτα πριν τη σύγκρουση του ζήτησε να πάει να βρει θέσεις για να κάτσουν στο πίσω μέρος της αμαξοστοιχίας. Εκείνος πήγε και έτσι σώθηκε...

Ο Δημήτρης Μασσαλής ήταν 30 ετών και καταγόταν από την Αθήνα, όπου και ζούσε. Ήταν ο δεύτερος μηχανοδηγός της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Ο Δημήτρης ήταν τελειόφοιτος της σχολής μηχανοδηγών της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και πτυχιούχος του ΤΕΙ Πειραιά στο τμήμα Μηχανολογίας. 

Η Ιφιγένεια Μήτσκα ήταν 22 ετών και καταγόταν από τα  Γιαννιτσά Πέλλας. Ήταν απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Τουριστικής Εκπαίδευσης Ρόδου. Η Ιφιγένεια ταξίδευε με τον σύντροφό της, ο οποίος τραυματίστηκε ελαφρώς στο δυστύχημα.

Ο Μοχάμεντ - Εντρίζ Μία ήταν 33 χρονών, υπήκοος Μπαγκλαντές, και διέμενε στη Θεσσαλονίκη. Ο Μοχάμεντ ήταν μικροπωλητής και επισκεπτόταν συχνά την Αθήνα λόγω δουλειάς. Ζούσε στην Ελλάδα εδώ και περίπου 15 χρόνια και βρισκόταν στο δεύτερο βαγόνι τη στιγμή της σύγκρουσης.

Η Μαρία Μίαρη ήταν 55 χρονών, καταγόταν από τους Βιταλάδες Κέρκυρας και ήταν εργαζόμενη της Hellenic Train. Η Μαρία εργαζόταν στον δεύτερο βαγόνι και, ενώ είχε ολοκληρώσει τη βάρδιά της, κλήθηκε να επιστρέψει ξανά σε υπηρεσία και να δουλέψει υπερωριακά λόγω ελλείψεως προσωπικού.

Η Μαίρη Μουρτζάκη 51 ετών και ήταν από το Αντισκάρι της Μεσαράς, στην Κρήτη, αλλά τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Η Μαίρη ήταν εργαζόμενη στη Hellenic Train και δούλευε στο κυλικείο της αμαξοστοιχίας. Ήταν μητέρα δύο παιδιών, αλλά και γιαγιά.

Η Φραντσέσκα Μπέζα ήταν 20 χρονών με καταγωγή από το Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Ήταν φοιτήτρια του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών και λάτρης της μουσικής, καθώς είχε κάνει σπουδές στο Δημοτικό Ωδείο Πυλαίας-Χορτιάτη. Επέστρεφε από ταξίδι μαζί με τη φίλη της Μάρθη Ψαροπούλου.

Ο Παβλίνο Μπόζο (Pavlini Bozo) ήταν 61 χρόνων και καταγόταν από την πόλη Λούσνια της Αλβανίας. Ζούσε τα τελευταία 30 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και ήταν εργαζόμενος στη Hellenic Train, στο κυλικείο αμαξοστοιχιών, για οκτώ χρόνια. Αφήνει πίσω του δύο γιους και τη δίχρονη εγγονή του. 

Ο Ευάγγελος Μπουρνάζης ήταν 54 χρονών και ζούσε στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης με τον γιο του, Παναγιώτη. Ο Βαγγέλης ήταν συνταξιούχος αστυνομικός, υπηρετώντας στην Τροχαία Λιτής. Είχε κατεβεί στην Αθήνα μαζί με τον Παναγιώτη για να δει τον μεγάλο του γιο και το εγγόνι του.

Ο Παναγιώτης Μπουρνάζης ήταν 15 χρονών και ζούσε με τον πατέρα του στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Ο Παναγιώτης ήταν μαθητής στο 1ο Γυμνάσιο Ελευθερίου Κορδελιού και καλαθοσφαιριστής στον Πρωτέα Θεσσαλονίκης.

Ο Νίκος Ναλμπάντης ήταν 28 ετών με καταγωγή από την Έδεσσα. Ζούσε στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια και συγκεκριμένα στο Κορδελιό. Ήταν συνοδηγός στην επιβατική αμαξοστοιχία και το καλοκαίρι θα παντρευόταν τη σύντροφό του. Ο Νίκος είχε αγωνιστεί για πολλά χρόνια στα τμήματα υποδομής του ποδοσφαιρικού τμήματος του ΑΣ Ιωνικού Ιωνίας.

Ο Δημήτρης Οικού ήταν 29 ετών και καταγόταν από την Αλεξανδρούπολη. Ήταν εργαζόμενος στη Hellenic Train και για αυτόν τον λόγο ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Τη μοιραία νύχτα ο Δημήτρης γυρνούσε ως επιβάτης στην επιβατική αμαξοστοιχία 62, καθώς είχε τελειώσει η υπηρεσία του.

Η Αναστασία Παπαγγελή ήταν 19 χρονών και είχε καταγωγή από τα Λυκούρια Καλαβρύτων, στην Αχαΐα. Ήταν φοιτήτρια της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ. Η Αναστασία είχε πάει να δει την οικογένειά της για το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας και βρισκόταν στο τρίτο βαγόνι της αμαξοστοιχίας κατά τη σύγκρουση.

Ο Γεώργιος Παπάζογλου ήταν 22χρονών από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν φοιτητής στο τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, ενώ ο πατέρας του, Λυσίμαχος, είναι καθηγητής Κτηνιατρικής του πανεπιστημίου. Ο Γιώργος λίγο πριν τη σύγκρουση είχε πάει στο κυλικείο για να πάρει ένα μπουκάλι νερό.

Ο Κυπριανός (Κύπρος) Παπαϊωάννου ήταν 23 ετών με καταγωγή από την Κύπρο. Σπούδαζε στο τμήμα Νομικής του ΑΠΘ και είχε υπηρετήσει ως καταδρομέας. Ο Κυπριανός σχεδίαζε να παντρευτεί τη σύντροφό του το καλοκαίρι.

Ο Ανδρέας Παυλίδης ήταν 49 χρονών και γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός. Ήταν περιβαλλοντολόγος, είχε επίσης πτυχίο Πληροφορικής και εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος σε μεγάλη εταιρεία στη Θεσσαλονίκη. Αγαπούσε τη μουσική, το θέατρο, τα ταξίδια. Είχε πάει στην Αθήνα για το τριήμερο της Αποκριάς και επέστρεφε στη βάση του, τη Θεσσαλονίκη.

Η Θωμαή (Θώμη) Πλακιά ήταν 19 χρονών με καταγωγή από την Καλαμπάκα, στα Τρίκαλα. Είχε δώσει δύο φορές πανελλαδικές και ήταν φοιτήτρια στο τμήμα Φαρμακευτικής του ΑΠΘ. Η Θώμη σκοτώθηκε μαζί με τη δίδυμη αδελφή της, τη Χρύσα, και τη ξαδέλφη τους, την Αναστασία.

Η Χρυσή (Χρύσα) Πλακιά ήταν 19 χρονών με καταγωγή από την Καλαμπάκα. Ήταν φοιτήτρια αισθητικής στη Θεσσαλονίκη. Η Χρύσα σκοτώθηκε μαζί με τη δίδυμη αδελφή της, τη Θώμη, και τη ξαδέλφη τους, την Αναστασία.

Η Αναστασία Πλακιά ήταν 19 ετών με καταγωγή επίσης από την Καλαμπάκα. Ήταν φοιτήτρια αισθητικής στη σχολή Beauty Training Center στη Θεσσαλονίκη. Η Αναστασία σκοτώθηκε μαζί με τις δύο ξαδέλφες της, Θώμη και Χρύσα.

Η Καλλιόπη (Κέλλυ) Πορφυρίδου ήταν 23 ετών από την Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Ήταν φοιτήτρια στη Θεολογική σχολή του ΑΠΘ. Η Κέλλυ ταξίδευε μαζί με τον σύντροφό της,

Άγγελος Τηλκερίδης ήταν 23 ετών και καταγόταν από την Ειρηνούπολη Νάουσας. Ο Άγγελος ζούσε στη Θεσσαλονίκη και επέστρεφε εκεί μαζί με τις φίλες του Αφροδίτη Τσιώμα και Εριέττα Μόλχο. 

Η Αγάπη Τσακλίδου ήταν 22 ετών με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Σπούδαζε στο Τμήμα Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΑΠΘ και ήταν κόρη καθηγητών του πανεπιστημίου.

Η Ελένη Τσίντζα ήταν 22 χρονών και καταγόταν από τα Κουφάλια Θεσσαλονίκης. Ήταν φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ. 

Η Αφροδίτη Τσιώμα ήταν 22 χρονών και μεγάλωσε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Εργαζόταν ως αισθητικός και είχε πάει στην Αθήνα για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο για τη δουλειά της. Η Αφροδίτη επέστρεφε μαζί με τους φίλους της, Άγγελο και Εριέττα. Η Αφροδίτη ήθελε να πάει στην Αθήνα με το αυτοκίνητό της, αλλά οι γονείς της την έπεισαν να πάρει το τρένο ως πιο ασφαλές μέσο.

Ο Γεώργιος Φωτόπουλος ήταν 57 ετών, γεννημένος στην Ελβετία. Είχε ζήσει στο χωριό Αμφιθέα του δήμου Μεσσήνης σε νεαρή ηλικία, ενώ τα τελευταία χρόνια ζούσε και εργαζόταν στην Αθήνα.

Η Ελισάβετ Χατζηβασιλείου ήταν 26 χρονών με καταγωγή από το Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης. Ήταν σοπράνο, καλλιτέχνης και plus size μοντέλο. Ταξίδευε συχνά στην Αθήνα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και το μοιραίο βράδυ γυρνούσε στη Θεσσαλονίκη μαζί με την τυφλή της γάτα, τη Νάμπια. Βρήκαν μαζί τραγικό θάνατο.

Ο Παναγιώτης Χατζηχαραλάμπους ήταν 29 χρονών και καταγόταν από την Αθήνα, όπου και ζούσε. Ήταν εργαζόμενος του ΟΣΕ και συγκεκριμένα ελεγκτής εισιτηρίων. Ο Παναγιώτης αφήνει πίσω του έναν δίχρονο γιο.

Η Βασιλική Χλώρου ήταν 55 χρονών, καταγόταν από τη Λάρισα, αλλά ζούσε στη Μενεμένη Θεσσαλονίκης. Ήταν μητέρα τεσσάρων παιδιών, διετέλεσε γενική γραμματέας της Αθλητικής Ένωσης Σωματείων Γυμναστικής Βορείου Ελλάδας (ΑΕΣΓΒΕ) και επί σειρά ετών ήταν διοικητικό στέλεχος του ΑΟ Διαγόρας Αμπελοκήπων. Η οικογένεια της Βασιλικής επέστρεψε στην πόλη μία μέρα νωρίτερα με το αυτοκίνητό τους, ενώ η ίδια παρέμεινε μία μέρα ακόμη στη Λάρισα, καθώς είχε προγραμματισμένη επίσκεψη σε γιατρό.

Η Ελπίδα Χούπα ήταν 28 ετών με καταγωγή από την Αταλάντη Φθιώτιδας. Ήταν απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών στην Πάτρα και έδωσε κατατακτήριες για το τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠΘ, όπου και πέρασε. Η Ελπίδα επέστρεφε με τρένο στη Θεσσαλονίκη μαζί μία φίλη της, η οποία τραυματίστηκε σοβαρά στη σύγκρουση.

Η Μαρία Θωμαή (Μάρθη) Ψαροπούλου ήταν 19 ετών και καταγόταν από το Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Ήταν φοιτήτρια στο τμήμα Αγωγής και Φροντίδας στην Πρώιμη Παιδική Ηλικία του ΔΙΠΑΕ. Η Μάρθη επέστρεφε από ταξίδι με τη φίλη της Φραντσέσκα Μπέζα.

Στους νεκρούς του δυστυχήματος συγκαταλέγεται και ένας Σύρος πρόσφυγας, τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν ακόμα γνωστοποιηθεί. Η διαδικασία ταυτοποίησής του έγινε μέσω ανάλυσης δείγματος DNA, το οποίο εστάλη από τον αδελφό του, που ζει στην Ολλανδία.

Τέλος, αγνοούμενη παραμένει ακόμα η 23χρονη Εριέττα Μόλχο, φοιτήτρια του τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠΘ με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Η Εριέττα ταξίδευε μαζί με τη φίλη της την Αφροδίτη και τον Άγγελο, οι οποίοι σκοτώθηκαν στο δυστύχημα.

Αθάνατοι…

 

 Έτσι λοιπόν όπως ήρθαν τα πράγματα τον Τομ Σωγερ δεν θα τον αναζητούσε ποτέ κανείς, καθώς υπεύθυνοι για την τραγωδία στο τρένο ήταν οι σταθμάρχες που χαζόφερναν εν ώρα υπηρεσίας, εξάλλου δεν είχε κανέναν απολύτως δόλο να ξεκάνει ένα ολόκληρο τρένο.

Για τον ίδιο λόγο δεν θα αναζητούσε κανείς, ούτε και έπρεπε να επιρριφθούν ευθύνες στο Μήτσο το Ντουνιά, καθώς η πυρόσφαιρα που κατέκαψε τα πάντα ήταν αποτέλεσμα της έκρηξης της μικρής ναπάλμ στην αποσκευή της Αντριάννας και της σύγκρουσης, λόγω της ασυνεννοησίας των τριών σταθμαρχών,  της επιβατικής με την εμπορική αμαξοστοιχία   που απλώς έτυχε να  μεταφέρει το δικό του λαθραίο επικίνδυνο φορτίο. Ερχόταν τρίτος τη τάξη λοιπόν, εξάλλου ούτε εκείνος είχε κανένα απολύτως δόλο ή κίνητρο  να ξεκάνει ολόκληρο το τρένο,  αντιθέτως υπέστη ο ίδιος υπολογίσιμη οικονομική ζημιά.

Ωστόσο, με την ίδια λογική ,ούτε και οι σταθμάρχες είχαν καμία απολύτως ευθύνη, καθώς δεν ήταν υπεύθυνοι που δεν λειτουργούσε το σύστημα τηλεδιοικησης εδώ και χρόνια. Αντί να επιδίδονται στην κολτσίνα, θα μπορούσαν κάλλιστα να μην ήταν αποτελεσματικοί γιατί έπαθαν έμφραγμα, γένναγαν, αποκοιμήθηκαν , τους έπιασε τσίρλα, οτιδήποτε. Εξάλλου δεν είχαν σαφώς κανένα απολύτως κίνητρο και δόλο ούτε αυτοί να ξεκάνουν ένα ολόκληρο τρένο. Αντίθετα διακινδύνευαν τώρα πρωτίστως  την καριέρα τους στα τρένα και ένσημα χρονών ενώ μια απλή "τράκα", από απλή αμέλεια,  σαφώς δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιου μεγέθους καταστροφή ...δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που συγκρούονται και εκτροχιάζονται τρένα... σίγουρα κάτι άλλο είχε συμβεί...

Αυτό το γαϊτανάκι ευθυνών κι ο κυκεώνας εντυπώσεων άρχισε να μπερδεύει ασύστολα τους πάντες, που για πολύ καιρό ήταν έξω από τη φυλακή με εγγύηση η και χωρίς.

Ο κρατικός μηχανισμός και οι έμπειροι εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης ασφυκτιούσαν από το πλήθος των πληροφοριών, των τεχνικών συμβουλών και πραγματογνωμόνων που μέρα με τη μέρα διογκώνονταν ανεξέλεγκτα, η υπόθεση αντί να μαζεύει άρχισε να πλατειάζει επικίνδυνα και για καιρό κανείς δεν ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος για όλα αλλά κανείς δεν ήταν και υπεύθυνος για κάτι .

Ακόμα και οι συγγενείς των θυμάτων που στην αρχή ήταν συσπειρωμένοι και μονοιασμένοι, με το πέρασμα του χρόνου ,άρχισαν να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο με καχυποψία, να αμφιβάλλουν για τα κίνητρα του καθενός, και να ανταλλάσσουν εξώδικα με όχι και τόσο ευπρεπείς ισχυρισμούς

«Σας είναι γνωστό ότι τα τραγικά γεγονότα οδήγησαν να συναντηθούν οι πορείες της ζωής μας, ενώ βέβαια οι έως τότε επιλογές μας αλλά και οι προφανείς διαφορές των χαρακτήρων μας θα καθιστούσαν κάτι τέτοιο αδιανόητο.

Από την πρώτη στιγμή που εμφανιστήκατε στο προσκήνιο, εσείς και η μικρή ομάδα που φαίνεται να ταυτίζεται με τις απόψεις σας έως σήμερα, προκαλέσατε διχασμό, αμφιβολίες για τις πραγματικές προθέσεις όλων και την τάση να νεμηθείτε τη συλλογική δράση, κατά τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να κατανοήσετε και να υπηρετήσετε τους στόχους που έχουμε θέσει δημιουργώντας τον Σύλλογο του οποίου, νομίζω, δεν έχετε μπει στον κόπο να διαβάσετε το καταστατικό».

  Σαφείς υπαινιγμοί του στυλ « σιγά και μην σας έκανα παρέα εσάς τους βλάχους αν δεν τα έφερνε έτσι η παλιοζωή να σας έχω ανάγκη » και  «σώπα μαρή Σουσού που πας να μας τη βγεις...»

 Στο τραπέζι διαβουλεύσεων του κρατικού μηχανισμού κάποιοι άρχισαν να τρίβουν τα χεράκια τους με ευχαρίστηση καθώς έβλεπαν ότι επιβεβαιώνεται η μακιαβελική υποψία τους ότι μάστορας στην τακτική του  Διαιρεί και βασίλευε  δεν γίνεσαι ,απλά γεννιέσαι. .Την ίδια εποχή το Ηφαίστειο της Σαντορίνης αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει αισθητή και αυτό την παρουσία του, ήταν επίκαιρη άλλωστε η κουβέντα περί πυρόσφαιράς.

.

Φως στο τούνελ την Παρασκευή 21 Απριλίου 2023

Αναζητείται από την οικογένεια της η εικονιζόμενη  Αντριάνα Μποχλο, ετών 23, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής του τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠ Θεσσαλονίκης . Η κοπέλα έχει να δώσει σημεία ζωής από την  28/02/2023 όταν και βρισκόταν στην Αθήνα. Έχει ύψος 1,78 κανονικό σωματότυπο ,ξανθά μαλλιά και οδηγεί ένα ροζ ντεσεβο με αριθμό κυκλοφορίας  ΙΖΟ 7359.

Η ζωή της ενδέχεται να βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς παίρνει ψυχότροπες ουσίες. Το αυτοκίνητο της βρέθηκε εγκαταλελειμμένο έξω από το σταθμό Λαρίσης με ένα ιδιόχειρο σημείωμα ..Χαρίζεται σε όποιον το χρειάζεται. Υπάρχουν υπόνοιες αυτοχειρίας.  Την αναζητεί η μόνη εν ζωή συγγενής της, η αδερφή της μητέρας της που κατοικεί στο Λονδίνο.

Όχι ,όχι η Αντριάνα δεν μπορεί να είχε ταξιδέψει με το τρένο. Δεν υπήρχε πουθενά το όνομα της στη λίστα των εισιτηρίων των επιβατών …

 Ο ηλικιωμένος  αιαρενμπιενμπας την αναγνώρισε αμέσως. Τους θυμήθηκε αμέσως. Προς στιγμή δίστασε να παραδώσει στην πασίγνωστη δημοσιογράφο το βίντεο με τις ερωτικές περιπτύξεις του καλλίπυγου Αμερικανού με τη νεαρά πρεζού που τράβηξε η κρυφή κάμερα του καταλύματος, ωστόσο υπερίσχυσε η δίψα του  για τα δικά του 15 λεπτά δημοσιότητας στην λαοφιλή εκπομπή της Παρασκευής. Τι στον πούτσο, η  τσόντα κι η πορνογραφία δεν απαγορεύονται στην Ελλάδα, οι πρωταγωνιστές στο βίντεο δεν είναι ανήλικοι, τώρα τα GDPR  είναι κολοκύθια όταν το διακύβευμα είναι η ανθρώπινη ζωή, εξάλλου η Αγγελική είναι γνωστό ότι προστατεύει τους μάρτυρες της...

  

 Ο Τομ Σωγερ θα έλεγε ακριβώς την αλήθεια, είπε την αλήθεια. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι. Η Αντριάνα τον αποχαιρέτησε το μεσημέρι της 28 Φεβρουαρίου γύρω στις 3 στην είσοδο του καταλύματος, και μπήκε στο μικρό ροζ ντεσεβο της με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Γύρω στις 11 το βράδυ την αναζήτησε εναγωνίως στο κινητό της , το οποίο καλούσε αλλά δεν απάντησε ποτέ κανείς. Θεώρησε ότι, καθώς το μεσημέρι είχαν χωρίσει ,δεν ήθελε να την ενοχλεί και δεν ασχολήθηκε μαζί της έκτοτε. Είχαν χωρίσει συναινετικά, φιλικά αφού έκαναν σεξ για τελευταία φορά . Ήταν απόλυτα συγκροτημένος και σαφής στην κατάθεση του.

      Ο αστυνόμος Μπέκας στο Εγκλημάτων κατά ζωής τον θεώρησε βασικό ύποπτο για την εξαφάνιση της γυναίκας ,ζήτησε την άρση τηλεφωνικού απορρήτου και κατάσχεσε το πανάκριβο iphone του μηχανικού  για περαιτέρω έρευνα. Οι έρευνες κατέδειξαν αφενός ότι πράγματι επί δεκαπέντε περίπου λεπτά μεταξύ 23.00 και 23.15 πραγματοποίησε τουλάχιστον 30 αναπάντητες κλήσεις στην αγνοούμενη Αντριάνα, αφετέρου βρέθηκε στη συσκευή του εγκατεστημένη μια εφαρμογή εντοπισμού με όνομα Find l amour με δυνατότητα αρχειακής καταγραφής σε πραγματικό χρόνο. Από το αρχείο που είχε διασωθεί στο κινητό προέκυψε ότι περί ώρα 23.15 το βράδυ της ίδιας ημέρας η Αντριάνα έδινε το ίδιο στίγμα και συντεταγμένες με αυτό του μοιραίου τρένου στη θέση Αρχάγγελος. Η ίδια εφαρμογή έδειχνε την κίνηση της αγνοούμενης με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη,  ενώ, από την ακριβώς  αντίθετη κατεύθυνση, μια φωτεινή κουκίδα δείχνει στο ίδιο σημείο επι 15  λεπτά να προσεγγίζει  με ταχύτητα  κάποιο κινούμενο αντικείμενο , προφανώς όχημα. Το κινητό τηλέφωνο της κοπέλας σταμάτησε να δίνει οποιοδήποτε  σήμα έκτοτε, σαν να εξαϋλώθηκε.

Ο Αστυνόμος Μπέκας έξυνε το κεφάλι του... Για ποιο λόγο ο Τομ Σωγερ, ενώ ήξερε προφανώς από την εφαρμογή ότι η Αντριάνα ταξίδευε με το μοιραίο συρμό , πράγμα που τον αθωώνει πανηγυρικά, δεν ανοίγει τα χαρτιά του...

Κι όμως  η Αντριάνα δεν μπορεί να είχε ταξιδέψει με το τρένο. Δεν υπήρχε πουθενά το όνομα της στη λίστα των εισιτηρίων των επιβατών.

  Δύο μήνες μετά το δυστύχημα, τα σκυλιά ενός βοσκού βρήκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο μαντρί στον Τύρναβο ένα ημιθανές αποστεωμένο και αφυδατωμένο αγόρι με πολύχρωμα ρούχα κι ένα κίτρινο μαντήλι με έναν πράσινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon ,δεμένο με αλυσίδα λες κι ήταν βαρυποινίτης. Το παιδί ήταν σε κατάσταση σοκ, τα μαλλιά του είχαν γίνει τζίβα, τα νύχια του ήταν γαμψά και μαύρα, ο χώρος γύρω ήταν γεμάτος ούρα και περιττώματα. Ο βοσκός είπε πως τα ρούχα του μύριζαν βενζίνη, σαν να τον είχαν περιλούσει με βενζίνη. Πριν λιποθυμήσει μπροστά του, παραληρούσε  ότι ήταν σε ένα τρένο που πήρε φωτιά από δύο εκρήξεις. Μια  ξανθιά κοπέλα με μια γάτα στην αγκαλιά  δήθεν αυτοαναφλεχθηκε μπροστά στα μάτια του ,έγινε φωτοβολίδα , τρύπησε το ταβάνι του βαγονιού και εκτοξεύθηκε στον ουρανό, αμέσως μετά επακολούθησε σύγκρουση του τρένου με ένα άλλο που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση και όλα σε κλάσματα δευτερολέπτου μετατράπηκαν σε πύρινη κόλαση.  Ο ίδιος βρέθηκε πεταμένος στη μέση ενός χωραφιού,   απ' εκεί ένας άντρας με μαύρα ρούχα και μια μαύρη λιμουζίνα τον  απήγαγε και  τον οδήγησε στο βουνό. Ό,τι να ναι δηλαδή. Ωστόσο πέρα από το αίολο των ισχυρισμών του ήταν απίθανο να βρέθηκε στο μοιραίο τρένο καθώς δεν υπήρχαν καθόλου  αγνοούμενοι.  Η ψυχίατρος που τον εξέτασε έκρινε ότι τελούσε σε κατάσταση μόνιμου σοκ και έχρηζε ψυχιατρικής παρακολούθησης και θεραπείας ώσπου να στανιάρει...αν στανιάρει κιόλας ποτέ. Με εισαγγελική παρέμβαση οδηγήθηκε στην πρώτη πτέρυγα του Δρομοκαΐτειου για τα περαιτέρω. Το δε εγκλημάτων κατά ζωής έδωσε στην υπόθεση περιορισμένη προτεραιότητα καθώς ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος με τους παλαβούς, η πιο πιθανή εκδοχή ήταν ότι τον παγίδευαν στο μαντρί  παιδιά Ρομά της περιοχής για να σπάσουν πλάκα. Εξάλλου δεν τον έψαχνε και κανείς για να τους τα κάνει τσουρέκια…

   Φως στο Τούνελ , Παρασκευή 19 Μαΐου 2023

  Αναζητείται η οικογένεια του εικονιζόμενου  νεαρού περίπου 20 ετών που τελεί σε κατάσταση σοκ και αμνησίας. Βρέθηκε δεμένος σε εγκαταλελειμμένο  μαντρί σε  δυσπρόσιτη περιοχή στον Τύρναβο. Παρακαλείται οποίος τον γνωρίζει να επικοινωνήσει με την εκπομπή ή το κοντινότερο αστυνομικό τμήμα.

  Η θεία Ευανθία πετάχτηκε από την καρέκλα της, ήταν η ώρα για τα δικά της 15 λεπτά δημοσιότητας στη λαοφιλή εκπομπή της αγαπημένης δημοσιογράφου. Το ίδιο αγόρι του τρένου, εμφανώς ταλαιπωρημένο, τα ίδια πολύχρωμα ρούχα ,το ίδιο κίτρινο μαντήλι με τον πράσινο παπαγάλο και το όνομα Tycoon. Ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρη. Δεν ήξερε όνομα, δεν ήξερε διεύθυνση ,δεν ήξερε τίποτα για αυτόν , ήξερε μόνο ότι επιβιβάστηκε εκείνη τη νύχτα στο τρένο. Πως στην ευχή βρέθηκε παγιδευμένος ,χειροπόδαρα δεμένος ,ελεεινός και νηστικός σ ένα μαντρί στον Τύρναβο;

 Το καλοκαίρι του 2023 η θεία Ευανθία μας προσκάλεσε στην πολυτελούς κατασκευής βίλα της στον Ορνό της Μυκόνου. Η θεία μέχρι τότε από νησιά ήξερε μόνο τη Σαλαμίνα κι αυτή για κάποιο προσκύνημα. Ισχυρίστηκε ότι, κατά τη διάρκεια  αναγκαίων εργασιών εκκενώσεως του βόθρου στο σπίτι της στο χωριό στην Άνω Παναγία Λάρισας, βρέθηκε θαμμένη μια γουρούνα με λίρες από τον εμφύλιο πόλεμο. Ως επενδυτικό πνεύμα σκέφτηκε να αγοράσει τη βίλα με την πισίνα ενός επιχειρηματία, κατόχου αλυσίδας βενζινάδικων που επρόκειτο να μετακομίσει στην γειτονική Βουλγαρία. Ήταν μια σωστά μελετημένη και συμφέρουσα επενδυτική κίνηση. Δυστυχώς ο Μήτσος ο Ντουνιάς, ο ιδιοκτήτης της βίλας, λίγο καιρό μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου , βρέθηκε νεκρός από έκρηξη στο βενζινάδικο της έδρας της επιχείρησης του στο Νέο Κόσμο. Όλοι μίλησαν για ατύχημα τότε. Η θεία Ευανθία ήταν από τους πρώτους που έκλαψε το μακαρίτη, έφτιαξε μάλιστα και  τα κόλλυβα  για τα σαράντα.

ΥΓ Για το νεαρό του  Silver alert ,  όπως μας είπε αργότερα , έσφαλε, ήταν κάποιος που έμοιαζε απλώς στο αγόρι του τρένου...

   Δύο χρόνια μετά το ατύχημα και ενώ ακόμα βρίσκονται εκτός λειτουργίας κρίσιμα συστήματα ασφαλείας, η εταιρία λειτουργίας του επιβατικού σιδηροδρόμου «αντί να λαμβάνει μέτρα για την ενίσχυση της ασφάλειας κυκλοφορίας, πρότεινε επίσημα στο υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών να αφαιρεθεί από την καμπίνα μηχανοδήγησης ο δεύτερος μηχανοδηγός».

   Η τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου έφερε στην επιφάνεια την ολοένα και αυξανομένη υποβάθμιση των δημοσίων αγαθών και κατ’ επέκταση το ξεπούλημα τους σε ιδιώτες, καθρεφτίζοντας καθαρά τη στροφή του  κράτους προς την κερδοσκοπία. (υγεία, παιδεία, μεταφορές, ρεύμα, νερό)

   Το πρωί της Παρασκευής 28/2/2025 – δύο χρόνια από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη – χιλιάδες κόσμος συναντήθηκε στον δρόμο, σημειώνοντας μια από τις πιο μεγαλειώδεις διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων ανά την επικράτεια. 

  Δύο  χρόνια τώρα παρακολουθούμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, με ευθύνες που αιωρούνται και μια δικαίωση που ακόμα δεν έχει επέλθει για τις αδικοχαμένες ψυχές. 

  Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες του κράτους να ετεροκατευθύνει την κοινή γνώμη και να μετακυλήσει τις ευθύνες σε ένα «ανθρώπινο λάθος», στην επιφάνεια αναδύονται στοιχεία που φανερώνουν την πολιτική συγκάλυψης και την εγκληματική ευθύνη που φέρουν οι επαΐοντες της εξουσίας. Οι παράνομες χημικές ουσίες που προκάλεσαν τεράστια φωτιά στην αμαξοστοιχία, το άμεσο μπάζωμα του σημείου της σύγκρουσης, το μη δημοσιευμένο καταγεγραμμένο υλικό από κάμερες ασφαλείας – σε συνδυασμό με τις δηλώσεις κυβερνητικών προσώπων που μονίμως πέφτουν σε αντιφάσεις – αποδεικνύουν έκδηλα πως ο θάνατος 57 ανθρώπων δεν οφείλεται σε ένα «ατύχημα» αλλά σε ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, οι αυτουργοί του οποίου δεν θα τιμωρηθούν ποτέ. Η μαζική απάντηση του κόσμου στον δρόμο έκανε ξεκάθαρο πως καμία εμπιστοσύνη δεν υπάρχει πλέον στην αστική δικαιοσύνη, η οποία όντας παρακλάδι των κρατικών μηχανισμών, δεν δύναται να αποδώσει τις ευθύνες εκεί που αναλογούν. Γίνεται πλέον αντιληπτό ότι η δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών μπορεί να επέλθει μόνο από την κοινωνική βάση, η οργή της οποίας δεν θα πάψει να στρέφεται ενάντια σε όσους εξουσιάζουν τις ζωές μας και κοστολογούν την ύπαρξή μας ως μηδαμινή. Ο Νίκος Ρωμανός ,για παραδειγμα, έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του κλεισμένος σε φυλακή. Δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν. Δεν έχει τραυματίσει ούτε μυρμήγκι. ️Και έχει περάσει στη φυλακή πενταπλάσιο χρόνο από όσο έχουν περάσει συνολικά όλοι οι ένοχοι από το έγκλημα στα Τέμπη .  Δυστυχώς  ζούμε στη χώρα που επί δύο  χρόνια δεν μπορεί να βρεθεί με τι ήταν φορτωμένα δύο βαγόνια τρένου που αναχώρησε από τον σταθμό Θεσσαλονίκης αλλά μέσα σε δυο βδομάδες ανακαλύπτεται (;;) αποτύπωμα αναρχικού σε σακούλα μέσα σε χαλάσματα σπιτιού όπου έχει εκραγεί βόμβα...

   Δυο χρόνια μετά κι οι έρευνες φαίνεται πως ολοκληρωθήκαν. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το άγρυπνο  βλέμμα της Αστυνομίας. Ο Αστυνόμος Μπεκας έξυσε ξανά το κεφάλι του. Κάποια στιγμή έπρεπε να κλείσει την υπόθεση και να πάρει σύνταξη. 

   Η θεία Ευανθία, της οποίας το ΑΦΜ μόστραρε στον ΕΦΚΑ υπό το λήμμα ":Καταβολή εξόδων κηδείας Μήτσου του Ντουνιά", ήταν η νούμερο  ένα ύποπτη για το δυστύχημα, ανυπερθέτως είχε μπλέξει με τον υπόκοσμο.  Η μήπως  ο Τομ Σωγερ που ακριβώς στις 23.15 της 28/02/2023 ενεργοποίησε το μίνι μηχανισμό ναπάλμ που είχε τοποθετήσει στον πάτο της χειραποσκευής της Αντριάνας, …

   Δεν βαριέσαι, θα το παίζε κορώνα γράμματα, να λήξει αυτός ο πονοκέφαλος. Φώναζαν οι πάντες εκεί έξω...

   Δυστυχώς η άμοιρη Αντριάνα δεν βρισκόταν στην μικρή μονοκατοικία ολομόναχη στις παρυφές της Πόλης , αλλά στο τρένο της μεγάλης Φυγής με άλλους 350 επιβάτες. Αφού έγινε αστερόσκονη, πήρε μαζί της στον ουρανό άλλους 57 επιβάτες. Όλα αυτά ήταν δική της επιλογή. Θα μπορούσε να είχε αποφασίσει αλλιώς.

  Ο Τομ Σωγερ, η αν θες ακόμα και η Αντριάνα , σκότωσαν το τρένο. 

  Τέλος

Το σκίτσο είναι του Άγγελου Τηλκεριδη,λίγο πριν βρει τραγικό θάνατο στα Τεμπη