"Verba volant, scripta manent"

  Το προσωπικό μου βιβλιοστάσιο γεμάτο σκέψεις και κείμενα, συνδυασμένα με τελευταίες εκδόσεις, νέες κυκλοφορίες και βιβλία από νέους συγγραφείς. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΜΟΥ Το προσωπικό μου βιβλιοστάσιο γεμάτο σκέψεις και κείμενα, συνδυασμένα με τελευταίες εκδόσεις, νέες κυκλοφορίες και βιβλία από νέους συγγραφείς.    (Μετακίνηση σε …)    Αρχική σελίδα   ▼ Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2025 Όταν ο Πόλεμος Φοράει Μάσκα. Bρήκα τον Ομάρ να λειώνει σε ένα κατσαρόλι, σιγά σιγά την παραφίνη. Ταυτόχρονα, έριχνε άρωμα και χρώμα ανακατεύοντας αργά. Τι κάνεις εκεί; ρώτησα. Ραχ τσούφι μουρμούρισε (θα δείς). Λάδωσε καλά καλά τα καλούπια και γύρισε μέσα την υγρή παραφίνη. Κοίτα μου λέει με σπαστά Ελληνικά. Κέρινες μάσκες! Πριν καλά καλά κρυώσουν κόλλησε πάνω, κλαδιά ελιάς και ένα λευκό περιστέρι. Όμορφες είναι Ομάρ! Πού θα τις βάλεις; Σηκώνει το χέρι και μου δείχνει χαλάσματα, ρωγμές και τρύπες από τους βομβαρδισμούς. © Κατερίνα Χα'ι'δά Ένας βομβαρδισμός τα διέλυσε όλα. Η πόλη έγινε ...

  **Βιτριόλι** Κάθε μα κάθε βράδυ, εμμονικά παρούσα εκεί στον ύπνο και στο παραμιλητό της. Η πρώτη μάσκα είχε χρώμα ροζ- βιολετί με παγιέτες χρυσές κι ένα τούλι διάφανο με πεταλούδες. Στο ύψος του στόματος έκρυβε το χαμόγελο με τα δόντια, αστραφτερά μαργαριτάρια. Από κάτω μια μάσκα θαλάσσια με τούλι ασημί με μικρές θαλασσινές γοργόνες. Πιο κάτω μια μάσκα χρυσή με τούλι από λίρες και τσιγγάνικα φλουριά. Πίσω από αυτή μια μάσκα πράσινη μεταξωτή, με τούλι με φτερά από παγώνι. Πιο κάτω ακόμα, πίσω από το λαστιχάκι που συγκρατεί τα κόκκινα μαλλιά, μια μάσκα πορφυρή, μια μάσκα μωβ, μια μάσκα μαύρη με νυχτερίδες στο τούλι και αράχνες, μια μάσκα που δεν έχει τελειωμό, όσο ατέρμονο τέλος έχουν τα ουράνια τόξα και τα χρώματα, όρεξη να έχεις να μετράς χρώματα… Κι όπως της έσκαβε το πρόσωπο το βιτριόλι, ξυπνάγε καθίδρη την ίδια πάντα ώρα κάθε βράδυ. Μετρούσε πόσες μάσκες είχε υπολογίσει, χωρίς ποτέ να φτάσει στο κεφάλι που το λαστιχάκι, πίσω από το αυτί, συγκρατούσε τα πορφυρά πλούσια μαλλιά. ...

 

--- **Γάτες Ιέρωνος** Εμείς ήμασταν από πάντα εδώ… Κυνηγούσαμε τα ποντίκια και ξεπαστρεύαμε τις κατσαρίδες από τότε που ο δρόμος ήταν χωματόδρομος και τα σπίτια μικρά μ’ αυλές και περιβόλια… Όχι ότι άλλαξε και κάτι που γίνανε στις θέσεις τους πολυκατοικίες και κάποιες από εμάς πήραμε θέσεις στα μπαλκόνια σας και οι υπόλοιπες (οι τυχερές) ευζωούμε στα πεζοδρόμια σας… Έρχεστε και μας ταΐζετε κάθε βράδυ κι ακόμα τις ίδιες βόλτες κόβουμε στις ίδιες πίσω αυλές με τις λεμονιές. Είμαστε χρόνια εδώ στις αυλές... Τον μπάρμπα τον Λεωνίδα που αγόρασε τσακισμένος από τη δουλειά στις γραμμές του τρένου στην Αμερική το νο 10, δεν τον πρόλαβε καμιά μας, μόνο η Τασούλα, η κόρη του ραλίστα, θυμάται πως νοίκιαζαν το σπίτι με τα μεγάλα δωμάτια και την κορομηλιά στην άκρη της αυλής, μέχρι που το δώσανε οι εγγονές του αντιπαροχή… Εμείς γατιά είχαμε και τότε να σεργιανίζουν στις αυλές πίσω από τα σπίτια, άλλο θυμάται αχλαδιά, άλλο θυμάται λεμονιά, δέντρα θυμούνται που σκαρφάλωναν, άλλο θυμάται τον Σωκράτη π...

--- **Η Αλισίβα** Η Αλισίβα είναι μια συλλογή από πραγματικές ιστορίες κρυμμένες μέσα σε ένα παραμύθι. Το στοίχημα για μένα ως συγγραφέα είναι αφενός να εντοπίσει ο αναγνώστης την πραγματική ιστορία μέσα στη μυθοπλασία, αφετέρου, αποδομώντας την ίδια την ιστορία, να αποδομήσει και τα ίδια τα φαινόμενα, την ίδια την πραγματικότητα. Και σε αυτό, όπως και στα προηγούμενα βιβλία, η γραφή μου δεν προσφέρει απαντήσεις· το ζητούμενο για μένα είναι να δημιουργηθούν ερωτηματικά, αντικείμενα για σκέψη... Έγιναν τελικά έτσι τα πράγματα; Γίνονται πάντα έτσι τα πράγματα όπως τα βλέπουμε, όπως νομίζουμε, όπως διαβάζουμε, όπως μας σερβίρονται, όπως μας λένε; Μια ιστορική συνθήκη ή συγκυρία, όπως ο Εμφύλιος για παράδειγμα, με ό,τι συνεπάγεται, είναι από μόνη της η πηγή μιας δυστυχίας ή ενός εγκλήματος ή μήπως πάντα ελλοχεύει ο πανταχού παρών ανθρώπινος παράγοντας που οδηγεί στην αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση μιας δολοφονίας του κοινού ποινικού δικαίου (Πηγάδι); Ο σφιχτός κοινωνικός ιστός μια...

Η «Αγγελοσπορίτισσα» είναι μια νουβέλα όπου η τεχνική της μεταμοντέρνας γραφής συνδιαλέγεται με τη χρήση πιο παραδοσιακών, λαϊκών στοιχείων και εκφραστικών εργαλείων. Δύο είναι οι κύριες ιστορίες που παρακολουθούμε. Η μία διαδραματίζεται στο σήμερα και περιστρέφεται γύρω από τη Δέσποινα και την πορεία της με οδηγό και στόχο την προσωπική της πλήρωση. Και η ιστορία της μάγισσας Μανάκως, μιας μορφής από άλλες εποχές που η δράση και η μνήμη της διασώθηκε ως τις μέρες μας, με την αχλή του θρύλου και μέσα από τις αφηγήσεις από γενιά σε γενιά.  Ο λόγος της συγγραφέως προσαρμόζεται εύστοχα στις ανάγκες των διαφορετικών αυτών αφηγήσεων. Μέσα από σύντομες κατά κανόνα φράσεις, εισαγόμαστε άμεσα στον κόσμο της Δέσποινας, στη μεγαλούπολη, στο σήμερα. Η γραφή σε αυτή την ιστορία, ιδωμένη ακόμα και ξεχωριστά, δεν ακολουθεί την παραδοσιακή ροή αφήγησης. Η επίσκεψη της ηρωίδας στη Ρεντίνα, με τις αναφορές στη ζωή της επαρχίας, λειτουργεί ως γέφυρα για την ομαλή μετάβαση στην αφήγηση του θρύλου της...

 Ήταν δυσκολα, το καλοκαίρι εκείνο, κι αυτο ήταν σαν καταρράκτης, παγιδα διελκυστίνδας που σε τραβολογάει μπρος πισω. Μόνο αν αποφασίσεις να βγεις από το θολό τοπίο του πλανου που στράβωσε μια μέρα και κάηκε το συμπαν σου, αμα πεις... "Πάμε... Πιο περα... Πρεπει να βγω από τη θλίψη του σπιτιου και του μυαλου, δεν με κρατάει το σπίτι..". Μόνο τοτε μπορεί να πας μαζί με το μυαλό και τη ζωή πιο περα.  Από το γραφείο έπρεπε να φυγω αλλιως θα αναχωρουσα από τον ίδιο μου τον εαυτό  , μαζεψα στυλό, συνδετηρες μπλάνκο κι απλά τους ειπα ένα πρωινο "Αντε γεια. "  Κι έπειτα έγινε ξαφνικά η ζωή μου προσωρινα συνταξιουχου. Κοιταζα μόνο το ταβανι, την κατσαρίδα στο ταβανι, παλι το ταβανι και περιμενα να βγει η κατσαρίδα στο ταβανι. Αν δεν έβγαινε ανησυχουσα όχι γι αυτή, για τις σκέψεις που περνανε σειρά αντί να μετράω τα βήματα της.  Μετά εκείνη μου είπε βγες γιατί αν δεν βγεις θα σε πλακωσει το σπίτι κι εσυ θα πλακωσεις αυτό κι αυτό δεν έχει τελειωμό...κι έτσι ώσπου να παρει...