Σκορπ(ι)α λόγια - Εκδόσεις Ακακια

---

**Γάτες Ιέρωνος**

Εμείς ήμασταν από πάντα εδώ… Κυνηγούσαμε τα ποντίκια και ξεπαστρεύαμε τις κατσαρίδες από τότε που ο δρόμος ήταν χωματόδρομος και τα σπίτια μικρά μ’ αυλές και περιβόλια… Όχι ότι άλλαξε και κάτι που γίνανε στις θέσεις τους πολυκατοικίες και κάποιες από εμάς πήραμε θέσεις στα μπαλκόνια σας και οι υπόλοιπες (οι τυχερές) ευζωούμε στα πεζοδρόμια σας… Έρχεστε και μας ταΐζετε κάθε βράδυ κι ακόμα τις ίδιες βόλτες κόβουμε στις ίδιες πίσω αυλές με τις λεμονιές. Είμαστε χρόνια εδώ στις αυλές... Τον μπάρμπα τον Λεωνίδα που αγόρασε τσακισμένος από τη δουλειά στις γραμμές του τρένου στην Αμερική το νο 10, δεν τον πρόλαβε καμιά μας, μόνο η Τασούλα, η κόρη του ραλίστα, θυμάται πως νοίκιαζαν το σπίτι με τα μεγάλα δωμάτια και την κορομηλιά στην άκρη της αυλής, μέχρι που το δώσανε οι εγγονές του αντιπαροχή… Εμείς γατιά είχαμε και τότε να σεργιανίζουν στις αυλές πίσω από τα σπίτια, άλλο θυμάται αχλαδιά, άλλο θυμάται λεμονιά, δέντρα θυμούνται που σκαρφάλωναν, άλλο θυμάται τον Σωκράτη που τον μεγάλωνε η μάμη του στο σπιτάκι της πίσω αυλής κι ερχότανε η Μπεμπέκα του, πόσο όμορφη ήταν αυτή, κι έφερνε καραμέλες και σοκολάτες κι έκανε 15 μέρες να ξαναφανεί… Ούτε ο Σωκράτης, ούτε ο Αριστείδης από απέναντι θυμόντουσαν τι ήταν αυτό το δέντρο στην πίσω αυλή… Κορομηλιά, βερικοκιά... Ούτε και κανένα από τα δικά μας τα γατιά… Η αλήθεια είναι ότι οι λεμονιές επιβίωσαν για πάντα στα περιβόλια στις πίσω αυλές... Μια μέρα του Δεκέμβρη έπεσε ένας όλμος μπροστά στα μάτια του Άρη, στην αρχή του δρόμου, εκεί που ο δρόμος συναντά την Τιμοθέου… Από τότε άσφαλτος δεν έπιασε σωστά σ’ αυτό το κομμάτι, όλο βαθούλωμα κάνει ο δρόμος κι εμείς δεν πολυπερνάμε απ’ εκεί… Προτιμάμε το νο 7 που μέχρι και πρόσφατα ήταν άκτιστο και στη γειτονιά το λέγανε Γατοκομείο… Πόσα χρόνια ζούμε και σε πόσες γενιές δικές σας μετράμε, δεν ξέρουμε… Είμαστε πάντα τρεις ράτσες εδώ, κάτι σε γκρι, μαύρες και κεραμιδόγατα… Κι επειδή ξέρουμε τα πάντα για σας, μας λένε οι κουτσομπόλες της γειτονιάς… Βράδυ τα βλέπουμε όλα…

-