Το χρονικό ενός προαναγγελθεντος θανάτου

 

Το χρονικό ενός προαναγγελθεντος θανάτου

( Στην μνήμη όσων έφυγαν αναίτια...στα Τέμπη)

Βίκυ Χατζηπαναγιωτου 

Οι βόμβες ναπάλμ δημιουργήθηκαν το 1942 σε ένα εργαστήριο του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ από τον χημικό Λούις Φίσερ. Το εμπρηστικό όπλο αποτελείται από έναν παράγοντα αύξησης ιξώδους και πετρέλαιο Πήρε το όνομα της από τον συνδυασμό των δύο συστατικών του  ναφθενικού και παλμιτικού οξέος.

Οι βόμβες Ναπάλμ έχουν σύνθεση όμοια με αυτή των τζελ, η οποία τους επιτρέπει να κολλούν πάνω στους στόχους. Χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με βενζίνη ή κηροζίνη και περιβάλλονται από ένα λεπτό περίβλημα αλουμινίου.

Η χρήση των ναπάλμ προκαλεί απίστευτα υψηλά επίπεδα θερμότητας που φτάνουν μέχρι και τους 2760 °C. Για το λόγο αυτό ακόμα και η παραμικρή επαφή με τα υλικά που εκρήγνυνται από τη βόμβα μπορούν να προκαλέσουν εγκαύματα δευτέρου βαθμού. Σύμφωνα με γιατρούς της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Physicians for Social Responsibility”, τα εγκαύματα αυτά είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτούν. Εκτός από τα εγκαύματα η χρήση των ναπάλμ μπορεί να προκαλέσει θάνατο και από ασφυξία.

Αθηνα ,  κάπου στο Κουκάκι σε airbnb, ακριβώς γύρω στις 3 το μεσημέρι...

Ο Τομ  Σωγερ ήταν παθολογικά άρρωστα κι εμμονικα ερωτευμένος με την Αντριάννα. 

Ήταν μέρος του κόσμου του,προέκταση πλέον του πουλιού και του μυαλού του ,δίχως δική της υπόσταση, ήταν απλώς δική του. Η Αντριάννα χαιρέτησε ψυχρά και αμετάκλητα τον  chief engineer μηχανικό αεροσκαφών του πανεπιστημίου του Harvard που γνώρισε μια νύχτα καλοκαιριού σε ένα καπηλειό στου Μακρυγιάννη. Του είπε απλώς αντίο, χωρίς επιστροφή και μπήκε στο μικρό σαραβαλενιο ντεσεβω της για να επιστρέψει στη Σχολή και στην πατρίδα της τη Θεσσαλονίκη. Ο Τομ Σωγερ μετά το τελευταίο μεταξύ τους φασωμα, κατάπιε σχεδόν αμασητο το τελευταίο αντίο,  αφού πρώτα τοποθέτησε στον κρυφό πάτο της βαλίτσας της έναν μινι  αυτοσχέδιο μηχανισμό τύπου ναπάλμ που θα έκανε αστεροσκονη την πρώην καλή του ακριβώς 8 ώρες μετά τον αποχαιρετισμό τους. Ήταν δική της επιλογή στο κάτω κάτω...

Όπως ήταν αναμενόμενο,το σαραβαλιασμενο ντεσεβο, δεν θα έφτανε ούτε ως την είσοδο της Εθνικής οδού κι έτσι η Αντριάννα το εγκατέλειψε στη μέση του δρόμου ,έξω από το σταθμό Λαρίσης με αναμμένα τα αλαρμ κι ενα σημείωμα..

"Χαρίζεται στον πρώτο που το έχει ανάγκη...'

 Σκαρφάλωσε λαθραία στην πρώτη επιβατική αμαξοστοιχία με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Έκατσε στο δεύτερο βαγόνι που φιλοξενούσε το κυλικείο και παρήγγειλε ουίσκι ,η ώρα ήταν ήδη 7 το απόγευμα...

Όταν έφτασαν στο Παρακλάδι ,δύο ώρες αργότερα,είχε ήδη κατεβάσει ποσότητα ίση με μισό μπουκάλι ουίσκι κι ήρθε η ώρα να πάρει τα βαρβιτουρικά της . Είπε στον υπάλληλο του κυλικείου να την ξυπνήσει λίγο πριν φτάσουν στη Θεσσαλονίκη, έβαλε το κινητό στο αθόρυβο κι απλά αποκοιμήθηκε.

Ο συρμός Αθήνα Θεσσαλονίκη, εκείνο το απόγευμα είχε απίστευτη φασαρία και πολυκοσμια. Ήταν τριήμερο της Αποκριάς κι όλοι μπερδεμένοι ακόμα από το εύθυμο κλίμα των ημερών επέστρεφαν στον τόπο προορισμού τους , κυρίως Σχολές και στρατόπεδα, γελώντας, μιλώντας ,φλερτάροντας . Το τρένο εκείνο θύμιζε ένα ανεμελο  καρναβάλι. Μια γάτα τυφλή,κατάφερε και ξέφυγε από το κουβούκλιο μεταφοράς της και κουρνιασε στην αγκαλιά της Αντριάννας η οποία ήδη ροχαλιζε.

Στο ίδιο κλίμα ανεμελου καρναβαλιού οι εφημερεύοντες σταθμάρχες των σταθμών των διερχομένων αμαξοστοιχιών εκείνης της ημέρας, επιδίδονταν σε διαδικτυακό αγώνα κολτσινας με τηλεδιάσκεψη που συνόδευαν με απογευματινό τσίπουρο και στραγάλια για να περάσει η βάρδια. Που και που συνομιλούσαν μεταξύ τους για την πορεία των συρμών ,την εύρυθμη λειτουργία των κλειδιών κι όλα φαίνονταν ότι έβαιναν εξαιρετικά καλά. Προβάδισμα στο τουρνουά είχε αρχικά η σταθμάρχης των Νέων Μολων που ήταν νέα στο επάγγελμα, ωστόσο κάποια πουστια παίχτηκε από τον Σταθμάρχη της Μεγάλης Πόλης του Κεντρικού Σταθμού σε συνεννόηση με τον Σταθμάρχη του Παρακλαδιου και η γυναίκα παραγκωνισθηκε τελικά στην τρίτη θέση στο πρώτο σετ. Ο χαμένος θα κερνούσε το πιωμα και τα στραγάλια. Ωστόσο,τίποτα δεν είχε κριθεί ακόμα, η νύχτα προμηνύοταν μεγάλη...

Αθήνα, Νέος Κόσμος γύρω στις 8 το βράδυ...σε ένα βενζινάδικο

Ο Μήτσος ο Ντουνιας σταμάτησε προς στιγμή το μπαρμπούτι που έπαιζε με τον υπάλληλο του βενζινάδικου  ,έκανε ένα γρήγορο τηλεφώνημα στα συνεταιρακια  της Βόρειας Ελλάδας  για να τσεκαρει την ώρα παραλαβής του φορτίου. Είχαν μόλις φορτώσει του είπαν , 5 τόνους καλού μείγματος με πτητικους φθηνούς υδρογονάνθρακες εξαιρετικής ποιότητας , θα ήταν στην πόρτα του αφού διέσχιζαν ολόκληρη τη σιδηροδρομική γραμμή της Κεντρικής Ελλάδας, κάπου γύρω στα χαράματα, θα ελάμβανε σχετικό sms στο πακιστανικό κινητό ,όπως πάντα, και θα άφηνε το πακέτο με τα χρήματα στο γνωστό κάδο αφού βέβαια πέρναγε η σκουπιδιαρα.

Ο Μήτσος έβαλε βότκα πορτοκάλι και συνέχισε το μπαρμπούτι. Η νύχτα είχε συνέχεια ακόμα, ωστόσο για άλλη μια φορά ,όλα έβαιναν σωστά

Η θεία Ευανθία είχε φτάσει το απόγευμα στο Σταθμό Λαρίσης  με τον ίδιο συρμό .Μας έλεγε για μια παρέα εφτά χαρούμενων παιδιών που όταν εκείνη αποβιβάστηκε  ανέβηκαν χωρίς εισητηρίο τελευταία στιγμή στο τρένο. Φορούσαν πολύχρωμα ρούχα, είχαν ωστόσο όλα το ίδιο χαρακτηριστικο μαντήλι στο λαιμό τους, κίτρινο με ένα πράσινο παπαγάλο που τον έλεγαν  Tycoon. Ηταν μέλη μιας θεατρικής  ομαδας,θα έπαιζαν την επαυριο σε μια σκηνή στη συμπρωτεύουσα.Ετσι της ειπαν.

Ο Τομ κοίταζε ανυπόμονα το ακριβό του ρολεξ. Η ώρα κόντευε 11 το βράδυ. Σίγουρα θα ήτανε σπίτι της και θα ροχαλιζε αμέριμνη, η ώρα έφτανε , η μονοκατοικία στις παρυφες της Πόλης θα γινότανε στάχτη κι η πρώην καλή του θα πέρναγε σύντομα στην Αθανασία. Κανείς μα κανείς δεν θα ήταν στο μικρό σπίτι εκείνη την ώρα . Άνοιξε στο κινητό του  την εφαρμογή εντοπισμού ανηλίκων που είχε εγκαταστήσει στον εκρηκτικό μηχανισμό που έδειχνε  σε πραγματικό χρόνο τη θέση και την κίνηση τόσο του ίδιου όσο και οποιουδήποτε οχήματος στο περιβάλλον. Μια εφαρμογή σαν αυτές που εγκαθίστανται για την ασφάλεια των μεταφορών σε σιδηροδρόμους,αεροπλάνα

ΚΤΕΛ, καράβια κλπ.. Σε λιγότερο από ένα τέταρτο δεν θα έδειχνε απολύτως τίποτα αφού όλα θα είχαν γίνει ένα  απόλυτο τίποτα. Κι όμως αντί για ένα τίποτα, μια πλήρη ακινησία, το βέλος της εφαρμογής έδειχνε κίνηση τόσο του μηχανισμού που συνόδευε στο θάνατο την Αντριάνα όσο ακριβώς και από την αντίθετη πλευρά. Κάπου στο Θεσσαλικό κάμπο...

Ο Τομ Σωγερ για ένα τέταρτο ακριβώς προσπαθούσε να επικοινωνήσει με την Αντριάνα που ροχαλιζε ναρκωμενη από το ουίσκι και τα χαπια. Απεγνωσμένα προσπάθησε να την ενημερώσει να ρίξει από το πρώτο παράθυρο που θα έβρισκε ανοιχτό το σακίδιο με τη μικρή ναπάλμ...μα τι στον πουτσο γυρεύε σε ένα τρένο που ταξίδευε Αθήνα Θεσσαλονίκη και σε ακριβώς15 λεπτά επρόκειτο κιόλας να συγκρουσθεί με ένα άλλο που πλησίαζε από την αντίθετη πορεία. Θα γινόταν μπαχαλο, σίγουρα θα γινόταν σύγκρουση ,ίσως και έκρηξη,κανείς δεν θα μπορούσε να εξηγήσει απο που προκλήθηκε η ενδεχόμενη πυροσφαιρα που σίγουρα θα προκαλούσαν τα υλικά της μικρής ναπάλμ...θα έμπλεκαν  αναίτια οι έρευνες ,θα ερευνούσαν ευθύνες  στα έλαια σιλικόνης  των μετασχηματιστών των μηχανών,στα φρεον των κλιματιστικών ,στα εύφλεκτα υλικά των καθισμάτων σε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς...Και στην τελική γιατί να βιαστεί τόσο να την στείλει στον Παράδεισο,αφού της έμελε να σκοτωθεί από μόνη της. Πάντα υπάρχει θεία δίκη ...

Μέχρι τις 12 το βράδυ καμμία μα καμμία πληροφορια δεν είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Η θεία Ευανθία απλά έκανε το σταυρό της όταν η πρώτη ειδηση ανέφερε πως δύο τρένα συγκρούσθηκαν στη γραμμή Αθήνας Θεσσαλονίκης στο ύψος  Αρχάγγελος και πιθανότατα υπάρχει ένας σοβαρά τραυματισμένος. " Ο Θεός φυλάξε και δεν έγινε στην κάθοδο" αυτό μόνο αναφώνησε κι η μικρή Γελένα απόρησε:

" Βρε μαμά τα τρένα δεν μου πες ότι πάνε μόνο ίσα...δεν συγκρούονται '"

Οι σταθμάρχες εφημερίας αναγκάσθηκαν να αφήσουν για λίγο την κολτσινα σε νευραλγικό σημείο του τουρνουά καθώς πληροφορήθηκαν ,αλλά δεν ήταν και πολύ σίγουροι , ότι είχαν μετωπική τρένων σε κάποιο σημείο της γραμμής ελέγχου τους την ώρα της υπηρεσίας τους, ωστόσο οι πληροφορίες ήταν αχανείς , αόριστες ,κάπου μπέρδεψαν τα κλειδιά ,την άνοδο με την κάθοδο ,κάπου φαίνεται μπήκε στη γραμμή κάποιο τρένο φάντασμα, κάπου μπουρδουκλωθηκαν και δεν είχαν εικόνα τι γίνεται στο δίκτυο ώσπου κάποια στιγμή κάποιος απ' όλους διαπίστωσε

" Αμάν...όχι ρε πουστη μου ,έχουμε τράκα" . Την ίδια ώρα  η σταθμάρχης των Νέων Μολών που εργαζόταν με μπλόκακι ανησύχησε για το μέλλον της καριέρας της στα τρένα.

Στο γραφείο του Κυβερνητικού εκπροσώπου από την άλλη, την ίδια ώρα, φαινόντουσαν κάπως πιο ενημερωμένοι και συγκροτημένοι ,καθώς μάλλον θα είχε σημάνει το 112 κι είχαν πιο σαφή εικόνα από την αναστάτωση που είχε δημιουργηθεί μέσα στη νύχτα.Ολο το βράδυ κι ενώ ο αρμόδιος υπουργός μεταφορών κοιμόταν κι ονειρευόταν ,ο Υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας παρά τον Πρωθυπουργό ,με συνοπτικές διαδικασίες τσίριζε " "Ρε μαλακες έγινε τράκα" ,ενέκρινε κονδύλια για την άμεση τακτοποίηση του χώρου του ατυχήματος και αποδείκνυε πόσο γρήγορος και αποφασιστικός μπορεί να είναι ένας κρατικός μηχανισμός όταν θέλει να κινηθεί.

Άνθρωποι με φανάρια έφτασαν στο χώρο του ατυχήματος ,ακόμα και πριν την Αστυνομία ή την Πυροσβεστική.

Ένα αγόρι  με πολύχρωμα ρούχα κι ένα  κίτρινο  μαντήλι με έναν πρασινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon είπε σε έναν από τους ανθρώπους με τα μαύρα ρούχα και τα φανάρια, ότι μια κοπέλα που κοιμόταν στο κυλικείο με μια  τυφλή γάτα στην αγκαλιά εκτινάχθηκε ξαφνικά μπροστά του κι έγινε φωτοβολίδα. Μετά από λίγο, όπως είπε ,και ενώ το τρένο προχωρούσε, ακολούθησε ένας εκκωφαντικός ήχος που έμοιαζε με συγκρούση. Το ίδιο αγόρι έψαχνε τους φίλους του με τα ίδια πολύχρωμα ρούχα ,το ίδιο κίτρινο μαντήλι , είχαν μπει όλοι στο τρένο χωρίς εισητηρίο με προορισμό μια θεατρική παράσταση στη συμπρωτεύουσα .

Ο άντρας με τα μαύρα ρούχα και το φακό πήρε το αγόρι με μια μαύρη λιμουζίνα για να το μεταφέρει στο κοντινό νοσοκομείο. Μετά από μήνες ,σε ένα χώριο στον Τύρναβο ,βρέθηκε ένα κίτρινο μαντήλι με έναν πρασινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon.  Ωστοσο ,δεν βρέθηκε ποτέ και πουθενά κανένα παιδί με πολύχρωμα ρούχα και κίτρινο μαντήλι ,ούτε στους νεκρούς ,ούτε στους επιζώντες του τρένου ,παρά μόνο η θεία Ευανθία ακόμη και σήμερα επιμένει ότι είδε εφτά παιδιά με πολύχρωμα ρούχα και ένα ίδιο κίτρινο μαντήλι με έναν πρασινο παπαγάλο που τον έλεγαν Tycoon να επιβιβάζονται χωρίς εισητηρίο με προορισμό  τη Θεσσαλονίκη στο τρένο από το οποίο εκείνη κατέβηκε.

 Μέχρι τις 10 το πρωί της επόμενης μέρας δεν υπήρχε επίσημα κανένας νεκρός ή ίσως υπήρχε ένας νεκρός που μπορεί να ήταν και σοβαρά τραυματισμένος,δεν είχε αποφασίσει ακόμα.Μετα τις 10 και μέχρι το μεσημέρι οι νεκροί σταδιακά φτάσανε τους 36. Το νοσοκομείο της μεγάλης πόλης καλύφθηκε γύρω γύρω με μαύρα πανιά ,αστυνομικοί περιπολούσαν στους διαδρόμους και ζητούσαν ταυτότητα και λόγο ύπαρξης ακόμα και από τους γιατρούς. Οι διασώστες κουβαλούσαν σε σάκους ανθρώπινα μέλη,διαμελισμένα και  απανθρακωμένα  , συναρμολογουσαν,έκοβαν έραβαν, κάποια στιγμή  βαρέθηκαν να μετράνε και να συναρμολογούν,έκριναν  ότι 57 είναι ένας καλός και πιστευτός αριθμός νεκρών για ένα τόσο σοβαρό ατύχημα, πέταξαν ο,τι απέμεινε στα χωράφια κι απέδωσαν ,δήθεν ,την υπόθεση στη Δικαιοσύνη.

Στον δε τόπο του ατυχήματος γινόταν ο,τι καλύτερο για να φαίνεται ο,τι δεν εγινε απολύτως τίποτα. Όλοι ήθελαν να ξεχάσουν και το τρένο ήθελε  να ξαναμπεί στην τροχιά του. 

Ο Τομ Σωγερ αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει την πάπια,δεν συνέφερε τελικά κανέναν να ομολογήσει ότι επί ένα τέταρτο προσπαθούσε να ειδοποιήσει την πρώην αγαπημένη του να πετάξει , ή  ακόμα καλύτερα , να πεταχτεί έξω από το τρένο με τη μικρή ναπάλμ. Προέκυψε ότι σε όλη την επικράτεια ήταν ο μόνος που είχε σύστημα εντοπισμού στο κινητό του και κάτι τέτοιο θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο εξευτελισμού τον κρατικό μηχανισμό. 

Ο Μήτσος ο Ντουνιας που δεν έλαβε το φορτίο με τους πτητικους υδρογονάνθρακες που κάνουν τη βενζίνη τουρμπο θα έκανε κι εκείνος την πάπια καθώς η οικονομική ζημιά ήταν μικρή και θα έθετε σε κίνδυνο τρομερού εξευτελισμού τον κρατικό μηχανισμό που επιτρέπει στη ρεμουλα τη μεταφορά εύφλεκτων υλικών στο σιδηρόδρομο της Κεντρικής Ελλάδας.

 Ο κυβερνητικός μηχανισμός θα έκανε σαφώς την πάπια καθώς σε δύο μήνες έρχονταν εκλογές μαζί με τα μπάνια του λαού κι όλα θα είχαν ξεχαστεί και τακτοποιηθεί.

Τίποτα

μα τίποτα δεν θα έμενε σ αυτή τη σκοτεινή κοιλάδα παρά μόνο ότι έπρεπε να μείνει, η θύμηση ότι τρεις μεθυσμένοι σταθμάρχες παίζανε κολτσινα την ώρα που γυρεύε πόσα τρένα αλλάζανε γραμμές και κλειδιά ανεξέλεγκτα ένα βράδυ στον κάμπο της Θεσσαλίας.

Το σκίτσο είναι του Άγγελου Τηλκεριδη, λίγο πριν βρει τραγικό θάνατο στο Τρένο